เวลาผ่านไปทีละน้อย
ดึกแล้ว
ไฟในเตาหมดแล้ว แต่เตียงอิฐยังอุ่นอยู่
ดอกน้ำค้างแข็งบนกระจกหน้าต่างเปล่งแสงสีเงินอ่อน ๆ ท่ามกลางแสงจันทร์
ในห้องเงียบมาก มีเพียงเสียงหายใจของคนสองคน
เสิ่นมู่หัวกอดคอหลินเซิ่งลี่ไว้ นิ้วทั้งสิบประสานกัน คล้องไว้ที่ท้ายทอยของเขา
ทั้งตัวแนบชิดเข้ามา ผ่านเสื้อแขนยาวบาง ๆ นั้น ร้อนราวกับกองไฟ
ผ้าห่มเลื่อนไปข้างหนึ่ง
แสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ตกลงบนไหล่ที่เผยออกของเธอ เปล่งประกายสีขาวนวลบางเบา
ผ่านไปนานมาก
เสิ่นมู่หัวซบหน้าลงในซอกคอของหลินเซิ่งลี่ ลมหายใจยังไม่ทันกลับมาเป็นปกติ
นิ้วของเธอลากไปมาบนหน้าอกของหลินเซิ่งลี่อย่างไม่มีเป้าหมาย “นอนเถอะ”
“พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าป่า”
มือของหลินเซิ่งลี่ยังวางอยู่บนเอวเธอ ไม่มีทีท่าว่าจะดึงกลับ “เอาอีกรอบ”
มือของเสิ่นมู่หัวหยุดนิ่ง
เธอเงยหน้าขึ้น
แสงจันทร์ตกลงบนใบหน้าเธอ ในดวงตามีประกายน้ำ ปลายริมฝีปากมีรอยยิ้มที่ยังไม่ทันเก็บ
“ดึกขนาดนี้แล้ว นายต้องรู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง”
“พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องตื่นเช้า”
มือของหลินเซิ่งลี่ลูบลงมาจากเอวเธอ
ร่างกายเธอสั่นเบา ๆ กัดริมฝีปากล่าง แล้วกดมือเขาไว้
“แค่รอบเดียวนะ”
เสียงของเธอต่ำมาก เหมือนกำลังต่อรองกับตัวเอง
แล้วมือเธอก็คลายออก
ครั้งนี้นานกว่าครั้งก่อน
นิ้วของเธอจับปกเสื้อเขาไว้ จนข้อนิ้วขาวซีด แล้วค่อย ๆ คลายออก แล้วก็กำแน่นอีกครั้ง