"ผม...ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น!"
สวี่เจียฮุยรีบร้อนจนเสียงเปลี่ยนไป:"ผมแค่...ผมแค่รู้สึกว่า..."
"คุณรู้สึกว่าอะไร?"
หลินเซิ่งลี่ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดจบ:"คุณรู้สึกว่าองค์กรตรวจสอบไม่เข้มงวด?คุณคิดว่าสำนักงานดูแลนักศึกษาชาวเขาควรฟังความเห็นของคุณแล้วตรวจสอบคุณสมบัติของภรรยาผมใหม่?"
"สหายสวี่เจียฮุย คุณเป็นแค่นักศึกษารับการปฏิวัติธรรมดา กล้าพูดจาใหญ่โตขนาดนี้ได้ยังไง?!"
"คุณคิดว่าตัวเองเก่งกว่าองค์กรหรือไง?!"
คำพูดนี้หนักหนามาก
รอบข้างเงียบลงทันที ทุกคนมองไปที่สวี่เจียฮุย สายตาประกอบด้วยความตกใจ ดูถูก และแอบดีใจไม่น้อย
หน้าของสวี่เจียฮุยซีดขาวเป็นกระดาษแล้ว
เขาอ้าปากอยากพูดอะไร แต่สมองว่างเปล่า พูดอะไรไม่ออก
เขาอยากจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่อธิบาย หลินเซิ่งลี่ก็สวมหมวกใบใหญ่กว่าให้เขา
เขาอยากอธิบาย แต่ทุกครั้งที่อธิบาย หลินเซิ่งลี่ก็โยนข้อหาใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ใส่หัวเขา
ตอนนี้เขาถึงเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงบอกว่าเจอทหารจะพูดด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง
ไม่ใช่
ไม่ใช่พูดด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง แต่เป็น...
เขาไม่มีเหตุผลตั้งแต่แรก!
"ผม...ผมไม่คุยกับคุณแล้ว!"
สวี่เจียฮุยกัดฟันหันหลังอยากเดินหนี
"ยืนไว้!"
หลินเซิ่งลี่ตะโกนก้อง เสียงดังจนห้องรอรถโดยสารทั้งห้องสะท้อน
สวี่เจียฮุยหยุดชะงัก ยืนแข็งอยู่กับที่
"เมื่อกี้คุณเอะอะโวยวายต่อหน้าคนเป็นร้อยว่าภรรยาผมเป็นนายทุน บอกว่าเธอควรทำตัวเรียบร้อย บอกว่าพวกเรามีนิสัยชนชั้นนายทุนไม่ยอมเปลี่ยน"