เสียงของหลินเซิ่งลี่ไม่ดังนัก แต่ในห้องรอรถโดยสารที่เงียบลงทันใดนั้น ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน
สวี่เจียฮุยตะลึงไปครู่หนึ่ง
อ้าปากจะพูด แต่ก็พูดไม่ออก
เขาจะไปรู้ได้ยังไง!
ข้อมูลทั้งหมดของเขาล้วนเป็นเพียงเศษเสี้ยวคำพูดที่ต่อกันขึ้นมา บวกกับการคาดเดาของตัวเองเท่านั้น
แต่พอถูกหลินเซิ่งลี่ถามแบบนี้ สายตาของทุกคนรอบข้างก็มองมาที่เขา พร้อมกับแววตาที่จับผิดและคาดหวัง
เหมือนทุกคนกำลังรอให้เขาตอบ
ลูกกระเดือกของสวี่เจียฮุยขยับขึ้นลง เขาเอียงคอแข็ง ๆ พูดว่า
"ผม... ผมรู้สิ!"
"ครอบครัวนายทุน พ่อแม่กำลังรับการปรับปรุงในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ นี่ยังไม่ชัดพออีกเหรอ?!"
"ผมถามว่า พ่อแม่เธอทำงานอะไรกันแน่"
หลินเซิ่งลี่พูดทีละคำ สายตาจ้องเขม็งไปที่สวี่เจียฮุย:
"นายบอกว่านายเป็นคนมีความรู้ นายสืบประวัติครอบครัวเรา นายควรจะรู้ว่า พ่อแม่ของเสิ่นมู่หัว ทำงานที่สถาบันวิจัยไหน? วิจัยโครงการอะไร? ทำไมถึงถูกส่งไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ?"
"..."
หน้าของสวี่เจียฮุยแดงขึ้นเป็นสีม่วง
เขาจะไปรู้อะไร!
เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่ของเสิ่นมู่หัวนามสกุลอะไร!
"พูดไม่ออกใช่ไหม?"
หลินเซิ่งลี่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงดังขึ้นเล็กน้อย:
"งั้นฉันถามอีกอย่าง นายบอกว่าแฟนฉันนิสัยชนชั้นนายทุนไม่เปลี่ยน ฉันถามหน่อย ของที่พวกเราเอามานี่ ขโมยมาหรือแย่งมา? หรือซื้อด้วยเงิน?"
"ซื้อด้วยเงินแล้วไง? ซื้อด้วยเงินก็ต้อง..."