ไม่ว่าจะเป็นการบังคับของหมาสีเขียว หรือการโจมตีของหมาเหลือง ล้วนตรงกับประเภทที่หลินเซิ่งลี่ชอบที่สุด
ผู้ชายคนไหนก็ทนไม่ได้ที่จุดสำคัญของตัวเองถูกโจมตี
เจ้าที่นอนหมอบนิ่งไม่ไหวติง ปากถูกโจมตีก็ถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด จะได้หลีกเลี่ยงไม่ให้มันดิ้นรนเอาชีวิตรอดตอนจะตาย
แต่ทันใดนั้น เมื่อเขามองเห็นเจ้าสุนัขล่าเนื้อสีเขียวตัวนี้ชัด ๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นผ่านสมอง
ทั้งคนถึงกับชะงัก
ชิงหลง?!
ทำไมมันถึงเหมือนชิงหลงขนาดนี้?!
ชิงหลง เขาเคยได้ยินชื่อและเคยเห็นมันในชาติก่อน เป็นหมอล่าที่เก่งที่สุด
ไม่มีตัวไหนเทียบเท่า
อย่างน้อยทั้งผานกู่ ทั้งกู้เหอ ก็ไม่มีตัวไหนเก่งไปกว่ามันอีกแล้ว
หมาเพียงตัวเดียว ไล่ล่าหมูป่าตัวหนึ่งไปไกลถึงยี่สิบลี้
กัดหูไม่ปล่อย
ดึงหมูป่าหนักสองร้อยกว่าชั่งนั้นไว้ได้
สุดท้ายก็ทำให้เจ้าของล่าเหยื่อสำเร็จ
เจ้าของของมันเหมือนจะแซ่จ้าว นามว่าอะไรสักอย่าง... น่าเสียดาย สุดท้ายชิงหลงก็ถูกคนแซ่หม่าเล่นงาน
ตายอย่างน่าเวทนา
นายพรานแซ่จ้าวคนนั้น ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยเข้าป่าอีกเลย
"คงไม่บังเอิญขนาดนั้นใช่ไหม? น่าจะไม่"
หลินเซิ่งลี่มองเจ้าสุนัขล่าเนื้อสีเขียวตรงหน้า อดบ่นพึมพำไม่ได้:"กู้เหอใหญ่ขนาดนั้น จะบังเอิญได้ยังไงกัน?"
ไม่นาน ข้อมูลเหล่านี้ก็ถูกเขาโยนทิ้งไปข้างหลัง
คิดไปก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร
เพราะหมามาแล้ว เจ้าของหมาก็คงจะมาไม่ช้า
หลินเซิ่งลี่หันกลับมา
เขารู้กฎของนายพราน