"ปัง!!!"
อีกหนึ่งเสียงปืน
กระสุนนัดนี้ ตรงเข้าที่คอของหมีตั๊ว
เลือดพุ่งออกมาเหมือนเปิดประตูน้ำ
แต่เจ้าพวกนี้ พลังชีวิตมันแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ
ถึงแม้จะยิงโดนคอของมันแล้ว มันก็ยังไม่ล้ม!
กลับยิ่งถูกยั่วโทสะเข้าไปใหญ่
"คำราม——!!!"
เสียงคำรามที่ก้องกังวานดังระเบิดขึ้นในป่า
ร่างของหมีตั๊วสั่นเทาไปมา แต่ดวงตาคู่นั้นที่ถูกควันไฟทำให้แดงก่ำ กลับยิ่งมีแววโหดร้ายมากขึ้น
มันไม่สนใจบาดแผลที่คอ ไม่สนใจเลือดที่ยังไหลทะลักออกมา สี่ขาออกแรง แล้วพุ่งเข้าหาหลินเซิ่งลี่อีกครั้ง
ครั้งนี้ เร็วกว่าเดิม
หิมะใต้เท้ามันระเบิดกระจาย เศษหิมะปลิวว่อน
หลินเซิ่งลี่ไม่มีเวลาคิดมาก
เขารีบดึงกลอนปืน
ปลอกกระสุนหลุดออก
ขึ้นลำ
การเคลื่อนไหวเร็วจนถึงขีดสุดแล้ว แต่กลอนปืนเหมือนจะติดอยู่ชั่วขณะ
ให้ตายเถอะ
ปืนเก่านี่
หมีตั๊วพุ่งเข้ามาในระยะสามก้าวแล้ว
กลิ่นสาบเหม็นเขียวจนแสบจมูก
มันทรุดตัวลง แล้วก็พรวดขึ้นยืน
สูงกว่าเดิม
อย่างน้อยก็รู้สึกแบบนั้น
เหมือนกับว่าตรงหน้ามีภูเขาลูกหนึ่งโผล่ขึ้นมา
บดบังร่างของหลินเซิ่งลี่ทั้งคนให้ตกอยู่ในเงามืด
กรงเล็บคู่หน้ากางออก
ความรู้สึกที่ได้ เหมือนกับกะละมังใบใหญ่
ไม่รู้ว่าเพราะเจอภัยคุกคามแบบนี้เลยเกิดภาพลวงตา หรือว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ
ภายในปากที่อ้ากว้างของมัน เขี้ยวแวววาวเป็นประกาย
น้ำลายปนเลือด ไหลลงมาจากมุมปาก