"เธอ..."
เสิ่นมู่หัวกัดริมฝีปากเบา ๆ "นายต้องระวังตัวด้วยล่ะ"
"วางใจ"
หลินเซิ่งลี่ยื่นมือไปจัดผมที่ปลิวให้เธอ "ที่ฉันรับปากเธอไว้ ฉันทำไม่สำเร็จเมื่อไหร่ล่ะ?"
เสิ่นมู่หัวมองเขา ตาแดงเล็กน้อย
พยักหน้า
กำมือเขาแน่นขึ้นอีกนิด
หลินเซิ่งลี่ยืนขึ้น มองไปที่หลี่เสี่ยวหย่า "เสี่ยวหย่า เสี่ยวฉิน ฝากภรรยาฉันด้วยนะ"
หลี่เสี่ยวหย่ารีบลุกขึ้นพยักหน้า "พี่ชายวางใจได้ พี่สะใภ้อยู่กับพวกเรา ไม่มีอะไรแน่นอน"
"ขอบคุณ"
หลินเซิ่งลี่พูดจบ ก็หันไปทางกระเป๋าเดินทางของตัวเอง ย่อตัวลง เปิดกระเป๋าผ้าใบ
นักศึกษาหญิงหลายคนมองเขา ไม่รู้ว่าเขากำลังหาอะไร
เสิ่นมู่หัวก็มองตาม
มือของหลินเซิ่งลี่ล้วงเข้าไปในกระเป๋า คลำดูครู่หนึ่ง ก็รีบปิดกระเป๋าลง
ไม่มีใครทันสังเกตว่าเขาหยิบอะไรออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อแจ็คเก็ต
"ไปเถอะ ฉันช่วยขนของให้ก่อน"
หลินเซิ่งลี่พูดพลางยกกระเป๋าของตัวเองและเสิ่นมู่หัว ก้าวยาว ๆ ไปที่ประตู
เสิ่นมู่หัวเดินตามหลังเขา นักศึกษาหญิงหลายคนก็รีบยกกระเป๋าของตัวเองตามไปด้วย
เจ้าเต๋อเมานั่งยอง ๆ อยู่มุมห้อง มองพวกเขาเดินออกไป อ้าปากจะพูดอะไร สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร
แค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกแก้วกระเบื้องเคลือบขึ้น ดื่มน้ำร้อนเข้าไปอึกใหญ่
หลินเซิ่งลี่ขนกระเป๋าไปวางที่หน้าประตูห้องของนักศึกษาหญิงฝั่งตะวันตก วางลง แล้วหันมามองเสิ่นมู่หัว:
"เข้าไปเถอะ ข้างนอกหนาว"
เสิ่นมู่หัวมองเขา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย
เธอรู้ว่าหลินเซิ่งลี่ต้องออกไป แต่เธอไม่รู้ว่าเขาจะไปไหน ไปนานแค่ไหน ไปทำอะไร...