“เฮ้อ——”
หลินเซิ่งลี่วางชามลง หายใจออกยาวๆ รู้สึกได้ว่าทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าสบายไปหมด
มื้อเที่ยงวันนี้กับซุปเห็ดนกเขาไฟ สองคนกินกันได้อย่างเอร็ดอร่อยจริงๆ
ของอย่างนกเขาไฟ ไม่ได้โม้ไปเปล่าๆ
ปริมาณไม่มาก
แต่มันสดจนสุดยอด!
โดยเฉพาะกินคู่กับเห็ดเฮเซลกับเห็ดน้ำแข็ง รสชาติแบบนั้น สุดยอดจริงๆ!
“เธอยังกินอีกไหม?”
“กินไม่ไหวแล้ว”
เสิ่นมู่ฮวาส่ายหน้าเบาๆ แต่มุมปากยังคงโค้งขึ้น เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีมาก:
“ของแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ใครได้กินแล้วจะจำไปทั้งชีวิต”
พูดจบ เธออดมองเนื้อที่เหลือในหม้อไม่ได้: “มื้อเย็นวันนี้ก็มีแล้ว!”
“ใช่แล้ว!”
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า: “เติมน้ำหน่อย เดี๋ยวใส่เส้นลงไป ก็คงจะดีไม่น้อย”
“ใช่ๆ!”
ทั้งคู่นั่งอยู่ตรงนั้น เงยหน้ามองเพดาน ท่าทางเหมือนคนกินจนอิ่มเกินไป ถ้าคนอื่นเห็น คงต้องหมั่นไส้แน่ๆ
“มู่ฮวา”
“หืม?”
“ตัวสุดท้ายของนกเขาไฟน่ะ ฉันคิดว่า เราไม่กินมันดีกว่า”
“หา?!”
เสิ่นมู่หัวตะลึงไปชั่วขณะ: “ไม่กินอีกแล้วเหรอ?”
“อือ”
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า: “เอาไปให้คนอื่น”
“ให้ใคร?”
“เลขาธิการซุนไง”
“เอาไปสิ!”
หลินเซิ่งลี่คิดไว้ว่าเสิ่นมู่ฮวาอาจจะลังเลสักหน่อย แต่ไม่คิดว่า เสิ่นมู่ฮวาจะพยักหน้าตกลงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“เธอไม่ถามเหตุผลหน่อยเหรอ?”
“ต้องถามอีกเหรอ?”
เสิ่นมู่ฮวาหันมามองเขาพร้อมรอยยิ้ม: “เธอพูดออกมาแบบนี้ ก็ต้องมีเหตุผลของเธออยู่แล้ว”
“อีกอย่าง ช่วงนี้เลขาธิการซุนก็ดูแลเราไม่ใช่น้อย”
“ถ้าไม่มีเขา เราก็คงอยู่ได้ไม่สุขสบายแบบนี้ในคอมมูน”
“แล้วก็...”
พูดถึงตรงนี้ เธอหยุดไปครู่หนึ่ง มุมปากโค้งขึ้นนุ่มนวลกว่าเดิม:
“เราได้กินกันแล้ว”
“มันก็พอแล้ว”
“เหลือตัวหนึ่ง ส่งออกไป แลกกับน้ำใจ ยังไงก็ไม่ขาดทุน”
“อิอิ”
หลินเซิ่งลี่ได้ยินแบบนั้น อดหัวเราะออกมาไม่ได้: “เมียฉันฉลาดจริงๆ”
“ไม่ใช่ฉันฉลาดหรอก”
“เป็นเธอสอนดีต่างหาก”
“ฉันเคยสอนเธอเรื่องนี้ตอนไหน?”
“เธอสอนฉันด้วยการกระทำไง”
“......”
ทั้งคู่สบตากัน
แล้วก็อดหัวเราะออกมาพร้อมกันไม่ได้
“โอเค งั้นฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ”
“อือ”
“เธออยู่บ้านเฝ้าบ้านนะ ฉันไปส่งแล้วจะรีบกลับมา”
“ได้ แต่รีบหน่อยล่ะ”
“วางใจได้”