เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ หลินเซิ่งลี่ก็ลุกขึ้นแล้ว
พูดตามตรง การลุกออกจากอ้อมกอดอันอบอุ่นแบบนี้ มันต้องใช้ความอดทนไม่น้อยเลยทีเดียว
ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกในผ้าห่ม แค่เห็นลมหนาวข้างนอกพัดหวิว ๆ...
ทรมานชะมัด!
แต่เขาก็ยังรีบลุก เอารายงานเหน็บไว้ในอก สวมเสื้อแจ็คเก็ตบุนวมแล้วออกจากบ้าน
เดินตรงไปที่ออฟฟิศคอมมูน
บนถนนแทบไม่มีคน
มีเพียงแสงไฟสลัว ๆ จากโรงอาหาร คงเป็นคนช่วยครัวกำลังก่อไฟ
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก—"
"ใคร?!"
เสียงของเลขาธิการซุนดังมาจากในบ้าน ปนด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่ยังไม่หายงัวเงีย
"ผมเอง เซิ่งลี่"
"เอ็งน่ะ... มาทำไมเช้าขนาดนี้?!"
ประตูเปิดออก เลขาธิการซุนยืนอยู่ตรงนั้น ตัวห่มเสื้อแจ็คเก็ตบุนวม ดวงตายังแดง ๆ
"เข้าไปก่อน"
"เลขาฯ เมื่อคืนผมกับมู่หัวเขียนของเสร็จแล้ว"
"ลองดูได้"
พูดจบ หลินเซิ่งลี่ยื่นแฟ้มในมือส่งไป
เลขาธิการซุนงงไปครู่หนึ่ง ก้มดูหัวข้อ ดวงตาเป็นประกายทันที
""สถานการณ์ภัยหมีกับความจำเป็นในการจัดตั้งทีมล่าสัตว์"?!"
"เอ็งเขียนเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนเลยรึ?!"
"ครับ เขียนทั้งคืน"
"..."
เลขาธิการซุนไม่ได้พูดอะไร เดินไปนั่งที่เตียงอิฐ เปิดอ่านทันที
ยิ่งอ่านลมหายใจยิ่งหนัก
ยิ่งอ่านคิ้วยิ่งคลาย
พออ่านถึงประโยคกลาง ๆ ที่ว่า "คนที่ไม่ได้รับการฝึกฝนเข้าป่าไปเอง ทำให้หมีตกใจ จนเสียชีวิตหนึ่งคนและบาดเจ็บหนึ่งคน" เขาก็ตบขาตัวเองดังปัง
"ใช่!!!"
"เรื่องแบบนี้ต้องทำแบบนี้!!!"
"ถ้าปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในที่ที่สมเหตุสมผลและเหมาะสมกว่านี้ต่อไปเรื่อย ๆ ตราบใดที่พวกเขายังมีสมองปกติ ก็ต้องรู้ว่าปัญหามันอยู่ที่ไหน ฮ่า ๆ ๆ ให้ตายเถอะ สมองของเอ็งนี่มัน..."
เขาพลิกดูอีกสองหน้า อ่านย่อหน้าสุดท้ายจบ ก็ปิดแฟ้มดังปั๊ก เงยหน้ามองหลินเซิ่งลี่:
"ของชิ้นนี้ ต้องรีบส่ง!"
"ผมก็คิดแบบนั้น"
"รอแป๊ะ!"
เลขาธิการซุนหยิบหมวกไหมพรม เดินออกไปข้างนอก
หลินเซิ่งลี่รีบตามไป
ยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเลขาธิการซุนตะโกนไปยังบ้านหลังเล็ก ๆ ข้างหน้า: "เจ้าเต๋อเมา!!!"
"ครับ!" ไม่นาน เสียงของเจ้าเต๋อเมาก็ดังออกมาจากในบ้าน
"เทียมเกวียน!!!"
"ไปสถานีไม้เดี๋ยวนี้!!"
"รีบขนาดนั้นเลยเหรอ!"