"เซิ่งลี่!!!"
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเล็กน้อย เลขาธิการซุนจึงกลับมาที่คอมมูน และตรงไปที่บ้านของหลินเซิ่งลี่ทันที
เสียงตะโกนที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน เกือบทำให้โจวเยว่ฉินที่กำลังจะปิดประตูลานบ้านตกใจ
เธอกำลังทำเรื่อง 'ที่ไม่ควรให้ใครเห็น' อยู่ พอถูกตะโกนแบบนั้น ความรู้สึกมัน...
"โอ๊ย! เลขาธิการ?! ท่านตามหาพี่ใหญ่หรือ?"
"พูดมาก ฉันไม่ตามหาเขาแล้วจะตะโกนเรียกทำไม?!"
"อยู่บ้านไหม?!"
"อยู่ อยู่ อยู่บ้าน!"
"รีบหลีกไปเดี๋ยวนี้!"
ไม่รอให้โจวเยว่ฉินพูดอะไรเพิ่ม เลขาธิการซุนก็ตรงดิ่งเข้าไปในบ้านของหลินเซิ่งลี่ทันที
ในห้อง
หลินเซิ่งลี่กำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างเตียงอิฐ ถือดินสอถ่านวาดไปเขียนไปบนกระดาษเก่าแผ่นหนึ่ง
เสิ่นมู่หัวนั่งอยู่ข้างๆ ช่วยเขาจัดเรียงชื่อสถานที่ที่เพิ่งเขียนลงมา
"มีคนมาแล้ว"
"ได้ยินแล้ว"
"เหมือนจะเป็นเลขาธิการซุน?"
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดอะไรต่อ ประตูลานบ้านก็ถูกเคาะดังลั่น
"เซิ่งลี่!"
"เปิดประตู!"
"ฉันเอง!"
พอได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยพลังและแฝงความตื่นเต้นไว้อย่างชัดเจน หลินเซิ่งลี่ก็ยิ้มออกมาทันที
"สำเร็จแล้ว"
"หืม?"
"ฟังจากเสียงของเลขาธิการแล้ว รู้เลยว่าต้องได้อะไรมาอย่างแน่นอน"
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นไปเปิดประตู
ประตูเปิดออก
เลขาธิการซุนยืนอยู่หน้าประตู หอบหายใจแรงๆ แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มที่อดไม่ได้
"เป็นยังไงบ้าง?!"
"แกเดาได้แม่นจริงๆ!"
"รีบให้ฉันเข้าไปก่อน ข้างนอกหนาวจะตาย!"
"เชิญเข้ามาเร็ว"
พอเข้ามาในบ้าน เลขาธิการซุนก็กระทืบเท้าอย่างแรงเพื่อสะบัดหิมะออกจากรองเท้า ก่อนจะนั่งลงที่ข้างเตียงอิฐ
"สำเร็จแล้ว!!"
เลขาธิการซุนไม่รอช้า พอได้ที่นั่งก็พูดตรงๆ กับหลินเซิ่งลี่ทันที
"สำเร็จชั้นไหน?"
"เฮ้ แกยังคิดเป็นชั้นอีก"
"แน่นอนสิ ไม่งั้นท่านกลับมาทั้งที จะไม่ให้เล่าทีละชั้นหรือ?"
"ฮ่าๆ ก็จริง!"
เลขาธิการซุนตบเข่า ลดเสียงลง แต่ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้:
"ชั้นแรก เรื่องราชการ"
"ลาวกัวยอมรับแล้ว"
"ฝ่ายรองผู้อำนวยการเฉิน ก็อยู่ข้างเรา"
"ฉันยื่นรายงานให้เขาดู เขาระเบิดอารมณ์ทันที"
"เขาพูดจาไม่เพราะไปกว่าฉันอีก"