"จุยเฟิง! ท่าเสวี่ย!"
เสิ่นมู่หัวย่อตัวลงข้างๆ หลินเซิ่งลี่ ยื่นมือไปลูบตัวสีเหลือง
หมาเหลืองเดินเข้ามา ดมฝ่ามือเธอ หางกระดิกเหมือนกลองลูกแร่
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นสุนัขล่าสัตว์ที่มีนิสัยดีมาก
สุนัขล่าสัตว์ต่างจากสุนัขเฝ้าบ้าน
สุนัขเฝ้าบ้านต้องระแวงคนแปลกหน้า
แต่สุนัขล่าสัตว์ มักต้องทำงานร่วมกับคนหลากหลาย
ตราบใดที่ไม่ได้อยู่บ้านตัวเอง ปกติแล้วมันไม่ควรแสดงความเกลียดชังกับใคร และยังต้องเรียนรู้กลิ่นของผู้คนทีละคนอีกด้วย
ตาของเสิ่นมู่หัวโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว แล้วก็เอื้อมไปลูบตัวสีดำ
หมาดำแม้จะไม่กระตือรือร้นเท่าหมาเหลือง แต่ก็ไม่ได้หลบ แค่ยืนนิ่งให้เธอลูบ หางไม่กระดิกแม้แต่น้อย
"ตัวนี้ชื่อจุยเฟิง ตัวนี้ชื่อท่าเสวี่ย?"
เสิ่นมู่หัวชี้ไปที่หมาเหลือง แล้วก็ชี้ไปที่หมาดำ
หลินเซิ่งลี่กระตุกมุมปากเล็กน้อย: "ตัวดำชื่อท่าเสวี่ย"
มือของเสิ่นมู่หัวหยุดนิ่ง
เธอก้มลงมองหมาดำ
ขนสีดำสนิทราวกับก้นหม้อ
ไม่มีขนสีอื่นปนเลยสักเส้น
ขาทั้งสี่แข็งแรง อกกว้างเหมือนม้านั่งตัวเล็ก นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นเหมือนก้อนถ่านดำ
"ท่าเสวี่ย?"
เธอแทบไม่เชื่อตาตัวเองและหูตัวเอง
โดยเฉพาะเมื่อเห็นหมาเหลืองตัวนั้น ขาเรียวบาง ขนเป็นเงาวับ ยืนกระดิกหางไม่หยุด ทั้งตัวเต็มไปด้วยความคล่องแคล่ว
"แน่ใจนะว่ามันคือท่าเสวี่ย?"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า