"ไม่! ไม่ใช่ฉัน!"
หลินต้าเฉียงที่ถูกกดลงบนพื้นหิมะดิ้นรนสุดชีวิต:
"เป็นหลินเซิ่งลี่ไอ้ลูกเนรคุณมันใส่ร้ายฉันต่างหาก!"
"เจ้าฉางเจียง!"
แกนี่มันใช้ตำแหน่งกลั่นแกล้งชัด ๆ!
"สมุดบัญชีนั่นต้องเป็นหลินเซิ่งลี่แอบยัดเข้ามาในบ้านฉันเมื่อคืนแน่นอน!"
"ฉันไม่รู้เรื่องสมุดบัญชีอะไรทั้งนั้น!"
ใส่ร้าย? ยัดเข้าบ้าน? ทั้งที่เราขโมยออกมาจากบ้านแกเองแท้ ๆ! แกบ้าไปแล้วหรือไง หลินต้าเฉียง?! แกคิดว่าคณะกรรมการพรรคของโรงงานตาบอดกันหมดหรือไง?!
เจ้าฉางเจียงมองเขาจากเบื้องบน หัวเราะเย็น ๆ พลางเปิดสมุดบัญชีจ่อไปที่หน้าเขา:
บัญชีทุกบรรทัดบนนี้ ล้วนเป็นลายมือแกเองทั้งนั้น!
แกจำได้แม่นยำเชียวว่าวันไหนที่โกงเอาเหล็กเส้นของโรงงานไปกี่เส้น วันไหนขายถ่านหินไปเท่าไหร่!
"คิดว่าแอบซ่อนไว้ในรูเตียงอิฐลึก ๆ จะไม่มีใครรู้หรือไง?!"
"ฟ้าดินมีตา ทำชั่วย่อมได้รับผล!"
"จับตัว! รีบส่งกลับหน่วยรักษาความปลอดภัยสอบสวนเดี๋ยวนี้!"
เจ้าฉางเจียงโบกมือใหญ่ พวกหน่วยรักษาความปลอดภัยลากหลินต้าเฉียงออกไปเหมือนลากหมูตาย
จางชุ่ยฮวาเห็นท่าแบบนั้น ตกใจแทบขาดใจ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พุ่งเข้าไปกอดขาเจ้าหน้าที่หน่วยรักษาความปลอดภัยแล้วร้องไห้โฮ:
"ท่านผู้นำ! ไร้ยาติ!"
"เราถูกไอ้หลินเซิ่งลี่ลูกเนรคุณมันเล่นงานจริง ๆ นะ!"
"มันไม่เพียงใส่ร้ายพ่อมันเอง ยังขโมยเงินในบ้านเราหมด แม้แต่ทะเบียนบ้านยังขโมยไป!"
"ไปให้พ้น! ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ ไปด้วยกันเลย!"