จังหวะเดียวกับที่หลินเซิ่งลี่พูดจบ ฝั่งลานบ้านใหญ่ก็เป็นอีกเรื่อง
หลินต้าเฉียงถูกคนหน่วยรักษาความปลอดภัยคุมตัวเดินออกมา เพิ่งพ้นประตูใหญ่ก็ชนเข้ากับขบวนคนอึกทึกครึกโครมพอดี
“ตง! ตง! ฉัง——!!”
“ตงตงฉัง!!!”
เสียงตีกลองตีฉิ่งก้องกัมปนาท ป้าๆ หลายคนกำลังเต้นระบำชนเผ่า แถมด้านหน้ายังมีแถบผ้าแดงผืนใหญ่เขียนข้อความ
คนที่เดินนำอยู่ด้านหน้า ที่แท้ก็เป็นหัวหน้าสำนักงานปัญญาชนหนุ่มสาว!
เธอประดับดอกไม้แดงใหญ่ไว้ที่หน้าอก ใบหน้าแดงปลั่งเดินเข้ามาอย่างอารมณ์ดี
“สหายทั้งหลาย! เพื่อนบ้านทุกคน! ออกมาดูกันหน่อย!”
หัวหน้าสำนักงานปัญญาชนหนุ่มสาวถือลำโพงกระป๋อง ตะโกนอย่างฮึกเหิม:
“วันนี้ สำนักงานชุมชนเขตเซวียนอู่ของเราจะสร้างแบบอย่างอันรุ่งโรจน์ที่ลานบ้านแห่งนี้!”
“สหายหลินต้าเฉียง!”
“มีจิตสำนึกทางการเมืองสูงส่ง!”
“เห็นแก่ส่วนรวมเป็นใหญ่!”
“เขานอกจากจะส่งลูกชายคนกลางกับสะใภ้ไปยังป่าไม้ภาคตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว เมื่อวานนี้ยังอาสาสมัครส่งลูกชายคนโต ลูกชายคนสาม และลูกสาวคนเล็กไปยังทะเลทรายโกบีภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เพื่อสร้างพรมแดน!”
“นี่มันเรียกว่าอะไร? นี่เรียกว่าทั้งครอบครัวซื่อสัตย์ภักดี! ทั้งครอบครัวเกียรติยศ!”
ปัง——!
ประโยคนี้ออกมา เพื่อนบ้านที่ยืนดูอยู่ทั่วลานบ้านแตกตื่นกันหมด
“อะไรนะ?! ครอบครัวตระกูลหลินต้องลงชนบทกันทั้งบ้านเลยเหรอ?!”
“โอ้ย! หลินต้าเฉียงบ้าไปแล้วเหรอ? หลินไห่จวินลูกชายคนโตไม่ใช่มีงานเหล็กที่มั่นคงที่โรงงานเหล็กอยู่หรือไง?!”
“ไปทะเลทรายโกบีตะวันตกเฉียงเหนือ? ที่นั่นเป็นที่กินทรายและดัดสันดานด้วยแรงงานนะ! น้องสามขาหักอยู่ยังงี้ ไปที่นั่นไม่ตายกลางทะเลทรายเหรอ?!”