"ไปเถอะ"
หลินเซิ่งลี่สะพายกระเป๋าพาดบ่า แล้วยื่นมืออีกข้างไปจับมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ "ลงรถเถอะ"
เสิ่นมู่หัวเดินตามเขาอย่างว่าง่าย ถือกระเป๋าใบเล็ก
ทั้งคู่เดินทีละก้าวไปที่ประตูรถ
หญิงนักศึกษากลุ่มหนึ่งก็ยกกระเป๋าเดินตามไป พูดจาไม่หยุด
"พี่เสี่ยวฉิน เธอรู้สึกไหมว่ามีคนมองเราอยู่ตลอด?"
โจวเยว่ฉินที่เดินอยู่ท้ายกลุ่ม ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันไปถามหลี่เสี่ยวหย่า
"ฉันเห็นสวี่เจียฮุยแอบมองเราหลายครั้งแล้ว ฉันเตือนพี่ใหญ่แล้ว"
หลี่เสี่ยวหย่ายิ้มบาง ๆ "ไม่ต้องห่วง คนพวกนั้นทำอะไรพี่ใหญ่ไม่ได้ ถ้าเราไม่แยกกันก็ไม่มีปัญหา"
ระหว่างที่พวกเขาคุยกัน ประตูรถก็เปิดออก
ทันใดนั้น
ลมหนาวพัดเข้ามาอย่างแรง
เหมือนมีดบาดหน้า
"ฟึ่บ——"
โจวเยว่ฉินสูดลมหายใจเย็นยะเยือก ถอยหลังครึ่งก้าว
"นี่...นี่หนาวเกินไปแล้ว!"
"พูดน้อย ๆ ลงรถเร็ว"
หญิงนักศึกษาผมสั้นผลักเธอ "ข้างหลังยังมีคนรออยู่!"
โจวเยว่ฉินกัดฟัน ห่มเสื้อโค้ทกันหนาวแน่น แล้ววิ่งลงไป
ความหนาวที่เสียดแทงเข้ามาปกคลุมทันที ลมหนาวพัดใส่หน้า เหมือนมีดจริง ๆ
เจ็บปวด
จมูกก็แดง
หูก็ทรมาน
นิ้วมือรู้สึกแข็งทื่อทันที
"แม่เจ้า..."
เสียงโจวเยว่ฉินสั่นไม่หยุด "ที่นี่...คนอยู่ได้จริงเหรอ!"
หญิงนักศึกษาผมสั้นกระโดดตามลงมา เท้ายังไม่ทันตั้งหลัก ก็ถูกลมพัดจนเซ "ฉัน...ฉันเสียใจแล้ว...ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้าน..."
"กลับไม่ได้แล้ว"
หลี่เสี่ยวหย่าลงรถเป็นคนสุดท้าย เสียงเครือ ๆ "มาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้ เราไม่ได้มาคนแรกก่อนหน้านี้ก็มีคนมาแล้วไม่ใช่เหรอ ทำใจให้ชินก็แล้วกัน"