ในไม่ช้า
หลินเซิ่งลี่ก็กลับมาถึงรังเล็กๆ ของพวกเขา
ประตูถูกใส่ดาลจากด้านใน เขาเคาะสามครั้ง เสิ่นมู่หัวถึงมาเปิดประตู
เมื่อเห็นว่าเป็นเขา เสิ่นมู่หัวก็โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด: "เป็นยังไงบ้าง?!"
เสิ่นมู่หัวดึงเขาเข้ามาในบ้าน พอปิดประตูก็ถามออกมาทันที
ในดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง และมีความกังวลปนอยู่
"ตกลงเรียบร้อยแล้ว"
หลินเซิ่งลี่พูดพลางยิ้ม: "เลขาธิการซุนถึงกับยืมปืนให้ฉันเลย"
เขารีบเล่าเรื่องที่ตกลงกับเลขาธิการซุนให้เสิ่นมู่หัวฟังอย่างละเอียด
เนื้อสามร้อยจิน แลกคะแนนเต็มของหนึ่งคน
เขาจะแลกของสองคน หกร้อยจิน
เลขาธิการซุนให้เวลาสองวัน ให้เขาล่าของใหญ่กลับมาอีกตัว เพื่อพิสูจน์ความสามารถ
ส่วนที่เกินหกร้อยจินในหนึ่งปี จะจัดการยังไงก็ตามใจพวกเขา
เสิ่นมู่หัวฟังจบ ดวงตาเป็นประกาย
แต่ไม่นานก็ถูกความกังวลปกคลุมอีกครั้ง
"แบบนี้ นายก็ต้องเข้าป่าอีกแล้วสิ? เร็วๆ นี้จะไปเลยเหรอ?"
เสียงของเสิ่นมู่หัวเบามาก ราวกับถูกบีบออกมาจากลำคอ
"ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม มีปืนแล้วไง"
หลินเซิ่งลี่ดึงเธอเข้ามาใกล้ ๆ ตบปืนลูกซองที่พิงอยู่ข้างประตู: "รุ่นสามแปด ตอนหนุ่มๆ เลขาธิการซุนใช้"
"อันนี้เก่งกว่ามีดเมื่อวานเยอะ"
เสิ่นมู่หัวมองปืนนั้นแวบหนึ่ง แล้วก็หันกลับมามองเขา
ความกังวล ความกลัว ความไม่อยากให้ไป อารมณ์ต่างๆ ปะทุขึ้นมาในทันที