ในป่า
หลินเซิ่งลี่เหยียบหิมะ ก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของสิบแปดด่าน
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การเดินอย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเทียบกับนายพรานคนอื่นๆ จุดแข็งที่สุดของเขาไม่ใช่ร่างกายที่แข็งแรง ไม่ใช่ประสบการณ์ที่สั่งสมมาจากชาติก่อน แต่เป็น...ข้อมูล! ข้อมูลที่ได้มาจากชาติก่อน
ในชาติก่อน เขาอยู่ในภูเขานี้มาหกเจ็ดปี รู้ว่าลูกไหน ห้วยไหน มีอะไรบ้าง หลับตาก็บอกได้
ในกลุ่มหินระเกะระกะทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือมีถ้ำหินอยู่ถ้ำหนึ่ง
นายพรานเฒ่าเรียกมันว่า รังฟ้า
หมีดำชอบจำศีลอยู่ในถ้ำแบบนี้
จริงๆ ก็คือการนอนหลับจำศีลนั่นแหละ
ที่นั่นเป็นที่กำบังลม เป็นที่ที่ดี
โดยพื้นฐานแล้วไม่ต้องกินไม่ต้องดื่ม อาศัยไขมันที่สะสมในฤดูใบไม้ร่วง ทนได้เกือบครึ่งปี
ช่วงเวลานี้กำลังเป็นช่วงจำศีลพอดี
เวลาสองวัน สั้นมากจริงๆ
ถ้าออกไปตามหา โชคดีได้กวางโรโง่ๆ หรือกวางตัวหนึ่งก็ถือว่าไม่เลว ถ้าโชคร้ายก็อาจได้อะไรกลับไปเลย
แต่เขาไม่ต้องหา
เขารู้ที่อยู่
ตรงไปตามเลขที่บ้าน เคาะประตูก็พอ
หิมะลึกถึงน่อง เหยียบไปดังเอี๊ยดอ๊าด
ในป่าเบิร์ชขาวเงียบสงัดผิดปกติ
ดูเหมือนจะมีเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้
บางครั้งก้อนหิมะก็ร่วงลงมาจากยอดไม้ ทำให้เกิดเสียงเล็กน้อย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรอื่นอีก
"ผ่านป่านี้ไป น่าจะใกล้ถึงแล้วใช่ไหม?"
เดินมาเกือบครึ่งชั่วโมง หลินเซิ่งลี่มองไปข้างหน้า อดบ่นเบาๆ ไม่ได้: