หลังจากออกจากกลุ่มคน เจ้าสองตัวนี่ดูจะผ่อนคลายขึ้นมาทันที หางกลับมาโบกเป็นพัดเหมือนอยากจะหมุนเป็นใบพัดอีกครั้ง
ท่าเสวี่ยยังคงเป็นแบบเดิม
ไม่รีบไม่ร้อน
เงียบสงบ
แต่สายตาของมันกลับกวาดมองไปรอบๆ ตลอดเวลา
ตอนคนเยอะ มันจะเข้าไปใกล้หลินเซิ่งลี่โดยสัญชาตญาณ
"พอแล้ว"
"กลับถึงบ้านแล้ว"
หลินเซิ่งลี่ก้มลงลูบหัวจุยเฟิง แล้วมองท่าเสวี่ยอีกที ก่อนจะผลักประตูบ้าน
ประตูบ้านเปิดออกจากด้านในเกือบจะพร้อมกัน
เสิ่นมู่หัวยืนอยู่ที่ประตู
เห็นได้ชัดว่าเธอรอมานานแล้ว
วินาทีที่เห็นหลินเซิ่งลี่ยืนครบสามสิบสองอยู่ในสายตา ไหล่ของเธอผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
แต่ก็แค่แวบเดียว
วินาทีถัดมา เธอก็รีบก้าวเข้ามา "กลับมาแล้วเหรอ!?"
"อื้ม"
"รีบเข้าไปข้างในสิ"
พูดพลาง เสิ่นมู่หัวก็ยื่นมือไปรับเสื้อคลุมตัวนอกของหลินเซิ่งลี่
ท่าทางเป็นธรรมชาติมาก
แต่สายตาไม่ว่างแม้แต่วินาทีเดียว
มองตั้งแต่หัวจรดเท้า
ไล่ดูบนล่างล่าง
เหมือนกลัวว่าจะพลาดอะไรไปแม้แต่นิดเดียว
"อย่าขยับ"
พอเห็นหลินเซิ่งลี่ยังมีท่าทีจะทำอะไร เสิ่นมู่หัวก็พูดขึ้นมาทันที
"หา?"
"ให้ฉันดูหน่อย"
"ไม่เป็นไรจริงๆ น่า"
"หุบปาก"
"......"
หลินเซิ่งลี่เงียบไปทันที
ถึงขนาดยกแขนขึ้นให้ดู แล้วหมุนตัวไปครึ่งรอบอย่างให้ความร่วมมือ
เสิ่นมู่หัวเดินวนดูเขารอบหนึ่ง
แล้วยื่นมือไปลูบเสื้อแจ็คเก็ตบุนวมดูว่ารอยเลือดใหม่มีไหม
พอยืนยันแล้วว่านอกจากหิมะกับลมแล้วไม่มีอะไรอื่น เธอถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
"น้ำร้อนฉันเตรียมไว้ให้เธอนานแล้ว"
"ไปล้างมือก่อนเลย"
"ข้าวก็อุ่นไว้แล้ว"
"อื้ม"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า ถึงได้รู้สึกว่าความตึงเครียดที่แบกมาตลอดทางถึงจะได้ผ่อนคลายลงจริงๆ
ในบ้านอุ่นๆ
ในเตาไฟยังมีไฟติดอยู่
ข้างหม้ออุ่นชามซุปเกี๊ยวแป้งไว้ เป็นเนื้อกระต่ายอุ่นๆ จานหนึ่ง มีแป้งแผ่นวางอยู่สองชิ้น
ไม่ใช่อาหารเลิศรสอะไร
แต่ในเวลาแบบนี้ ของร้อนๆ หอมๆ ที่กินได้นี่แหละ ดีที่สุดแล้ว
โดยเฉพาะเพิ่งกลับมาจากข้างนอก แล้วในบ้านเตรียมทุกอย่างไว้ให้...... ความรู้สึกอิ่มใจและมีความสุขแบบนี้ พูดไม่ถูกเลยจริงๆ
"มา ล้างมือก่อน"
เสิ่นมู่หัวส่งผ้าขนหนูมาให้ แล้วเข็นอ่างน้ำร้อนไปทางเขา
"จุยเฟิง ท่าเสวี่ย!"
"ออกไปสลัดหิมะให้สะอาดก่อนแล้วค่อยเข้ามา"