เลขาธิการซุนตะลึงไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ตั้งสติได้
ใช่สิ!
หมีดำตัวนั้นยังนอนตายอยู่บนเขานี่นา!
เมื่อครู่ทุกคนแตกตื่น มีแต่คนยุ่งกับการหามผู้บาดเจ็บและศพ จนเกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย
แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เริ่มซับซ้อนขึ้นมา
ให้ตายเถอะ!
เพิ่งจะมีคนตายไป แล้วก็ยังมีหมีนอนรอให้ไปแล่เนื้ออีก
พูดตามตรง...
ถ้าเป็นคนอื่น เจอแบบนี้เข้าไป คงจะมึนไปแล้ว จะไปคิดถึงเรื่องนี้ได้ยังไง?!
แต่หลินเซิ่งลี่กลับคิดได้
ไม่เพียงแค่คิดได้ ยังคิดได้ในสถานการณ์แบบนี้ โดยที่สมองไม่สับสนแม้แต่น้อย
"ที่แกพูดถูก"
เลขาธิการซุนตัดสินใจทันที "เรื่องคนตายก็ต้องจัดการ เนื้อก็จะปล่อยให้เน่าอยู่บนเขาไม่ได้"
"เจ้าเต๋อเมา!"
"ครับ!"
เจ้าเต๋อเมาเพิ่งจะช่วยดูแลสถานที่อยู่ พอได้ยินเสียงเรียกก็รีบวิ่งเข้ามาทันที
"แกพาคนสองสามคน ไปกับเซิ่งลี่หน่อย"
"แล้วไปที่โกดัง ลากแคร่เลื่อนขนาดหนักออกมาคันหนึ่ง"
"ยิงหมีตายแล้ว ก็ไม่ควรปล่อยให้มันเน่าอยู่บนเขาให้หมาป่ากัดกิน"
"ได้เลย!"
เจ้าเต๋อเมารับคำพยักหน้า ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
แต่หลังจากรับปากแล้ว สีหน้ากลับดูประหลาดๆ ไป คล้ายกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
พอเลขาธิการซุนหันไปทางอื่น เขาก็ลังเลอยู่สองวิ สุดท้ายก็หันมองไปที่หลินเซิ่งลี่ ริมฝีปากขยับๆ เหมือนอยากจะพูดอะไร
"เซิ่งลี่"
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก
"หืม?"
"เรื่องเมื่อสองสามวันก่อนระหว่างแกกับมู่หัว ฉันยังหาจังหวะไม่ได้เล่าให้แกฟังเลย"
เจ้าเต๋อเมาขยี้มือไปมา เสียงทุ้มต่ำ:
"ตอนนั้นหวายกั๋วเหลียงอยู่ตรงนั้น ฉันไม่กล้าขวางแรงๆ"
"ไม่ใช่เพราะไม่อยากขวาง แต่ฉันรู้ว่า ถ้าฉันเถียงกับเขาตรงหน้านั้นจริงๆ เรื่องมันจะยิ่งแย่ลงไปใหญ่ และฉันก็..."
"แต่พูดไปพูดมา ขวางไม่ได้ก็คือขวางไม่ได้"
"เรื่องนี้ ลุงจ้าวขอโทษพวกแกสองคนจริงๆ"
พูดจบ เขาก็โค้งหัวเล็กน้อยให้หลินเซิ่งลี่
คนรอบข้างต่างพากันตะลึง
ไม่มีใครคาดคิดว่า เจ้าเต๋อเมาจะพูดแบบนี้ออกมาในเวลานี้
หลินเซิ่งลี่มองเขา เงียบไปสองวินาที
"ลุงจ้าว"
"เรื่องที่ผ่านมา ก็ให้มันผ่านไปเถอะ"
"ผมรู้ว่าตอนนั้นลุงก็มีที่มาที่ไป"
"แล้วอีกอย่าง หลังจากนั้นลุงก็ช่วยผมไม่น้อย"