เมื่อวางแผนสำหรับขั้นตอนต่อไปเรียบร้อย หลินเซิ่งลี่ก็ก้มหน้ากินซุปเกี๊ยวแป้งครั้งใหญ่
ความร้อนลัดเลาะลงไปตามลำคอ
ทั้งร่างกายโล่งโปร่งสบายขึ้นมาทันที
"ค่อยๆ กินหน่อยสิ"
เสิ่นมู่หัวมองท่าทางตะกละตะกลามของเขา อดไม่ได้ที่จะเขี่ยจานเนื้อกระต่ายให้เข้าไปอีก:
"กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไป"
"ไม่เห็นต้องรีบไปสักหน่อย"
"อืม"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า
พูดอย่างนั้น แต่จริงๆ แล้วกลับเร่งฝีมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ไม่ใช่เพราะเขาอดใจไม่ไหว
แต่เป็นเพราะเรื่องแบบนี้ ยิ่งกำหนดทิศทางได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
คนตายไปแล้ว
คนเจ็บก็นอนอยู่ที่โรงพยาบาล
ตอนนี้ ในตำบล ในจุดพักนักศึกษารับการปฏิวัติ รวมถึงหมู่บ้านผลิตและหน่วยผลิตโดยรอบ คงจะรู้ข่าวกันไปหมดแล้ว
ใครพูดก่อน
ใครเป็นคนกำหนดนิยามเรื่องนี้ก่อน
สำคัญมากจริงๆ
"เธอค่อยๆ กินหน่อยสิ..."
"รู้แล้ว รู้แล้ว"
ปากบอกว่ารู้
แต่มือของหลินเซิ่งลี่กลับไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย
ทั่กเสว่และจุยเฟิงตอนนี้กลับเงียบสงบมาก
ตัวหนึ่งหมอบอยู่ข้างเตาไฟ
อีกตัวนอนแผ่อยู่ข้างกระดานไม้ตรงประตู
จุยเฟิงมองหลินเซิ่งลี่กินข้าว หางแกว่งไปมาอย่างเรื่อยเปื่อย
ส่วนทั่กเสว่หลับตาครึ่งเดียว
แต่ทันทีที่มีความเคลื่อนไหวภายนอกเพียงเล็กน้อย หูของมันก็จะตั้งขึ้นมาทันที
ไม่รู้ว่าเหนื่อยหรือกำลังระวังอะไรอยู่
ไม่นานนัก
มื้อหนึ่งก็จบลง
"ฉันไปล้างมือหน่อย"
"อื้ม"
"เธออยู่บ้านอย่าไปไหนไกลล่ะ"
"ฉันจะไปไหนได้ล่ะ?"
"ก็จริง"
ล้างมือ เช็ดหน้า หลินเซิ่งลี่หันตัวเตรียมจะออกไป
"เดี๋ยวก่อน"
"อืม?"
"ใส่ผ้าพันคอด้วย"
พูดพลาง เสิ่นมู่หัวก็ถือผ้าพันคอเดินเข้ามา แล้วเขย่งเท้าพันรอบคอเขาไปสองรอบ
"ข้างนอกลมแรง"
"อย่าได้รังเกียจล่ะ"
"ฉันจะรังเกียจอะไร!"
หลินเซิ่งลี่ยิ้มแล้วก้มหน้าไปแตะหน้าผากเธอเบาๆ:
"เมียฉันเป็นคนพันให้ ฉันดีใจยังไม่พอเลย"
"รีบไปเถอะ"
"ได้"
ออกมาจากบ้านแล้ว
ลมเย็นกว่าที่คิดจริงๆ
แต่ตอนนี้ในหัวของหลินเซิ่งลี่เต็มไปด้วยเรื่องต่างๆ มากมาย เลยไม่มีเวลาสนใจความหนาวนี้
เดินตรงไปทางออฟฟิศของตำบล
ระหว่างทางยังได้ยินคนพูดคุยกันเบาๆ
"หมียัวร์วันนี้น่ากลัวจริงๆ..."
"ใช่สิ ได้ยินว่าตบทีเดียวคนกระเด็นเลย"
"เซิ่งลี่คนนี้เก่งจริงๆ นะ"
"ก็คงโชคดีมั้ง..."
"โชคดี?! ไปลองเองสิ!"