"ไม่ใช่"
ลวี่หยวนเฉากัดฟัน พูดได้แค่สองคำ
สองคำนี้ออกมา
รอบข้างเงียบกริบแล้วก็แตกตื่น
"ไม่ใช่?!"
"หมายความว่ายังไง?!"
"ไม่ใช่หลินเซิ่งลี่พาพวกเขาขึ้นไป?!"
"แล้วพวกเขาไปที่ภูเขาได้ยังไง?!"
"ลวี่หยวนเฉา แกพูดบ้าอะไร?!"
สวี่เจียฮุยยิ่งอึ้งไปใหญ่
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าลวี่หยวนเฉาจะหักหลังในเวลาแบบนี้
ไม่!
นี่ไม่ใช่แค่หักหลังอีกต่อไป
นี่มันเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรงหนึ่งที
"ใครพูดบ้า ๆ?!"
ไม่รู้ว่าเพราะตลอดทางถูกหมีขู่จนขวัญเสีย หรือเพราะแบกศพเดินมาตั้งไกล อารมณ์ถูกกดดันจนถึงขีดสุด
ตอนนี้พอสวี่เจียฮุยตะคอก ลวี่หยวนเฉาก็ระเบิดออกมาเหมือนกัน
"จริง ๆ แล้วไม่ใช่เขาพาขึ้นไป!"
"พวกเราแบ่งเป็นสองกลุ่ม!"
"กลุ่มที่ตามหลินเซิ่งลี่ขึ้นเขาคือพวกเรา!"
"แต่จางหยวน อูเวินเทา พวกนั้นสี่คน ไม่ได้ตามขึ้นไป! พวกเขาแอบขึ้นไปก่อนเอง!"
"แกถามฉัน?! แกยังหน้ามีไปถามฉันอีกเหรอ?!"
"เมื่อวานที่โรงอาหาร แกไม่ได้พูดเหรอว่าสิ่งที่หลินเซิ่งลี่ทำได้ ใคร ๆ ก็เรียนได้ กระต่ายกับไก่ป่าไม่ใช่ของยาก ถ้ากล้า ๆ ก็ขึ้นเขาไปจับเองได้!"
"ไม่ใช่แกเหรอที่พูดประชดประชันว่าคนเก่งจริงไม่กั๊กความรู้ คนที่กั๊กความรู้ส่วนใหญ่มีเงื่อนงำในใจ!"
"จางหยวนพวกนั้นเชื่อคำพูดแก ฟ้ายังไม่สางไม่ทันก็แอบขึ้นเขาไปเอง!"
"ผลล่ะ?!"
"ผลคือเจอหมี!"
พูดมาถึงตรงนี้เสียงของลวี่หยวนเฉาสั่น
เขาพูดไปก็เผลอมองไปที่ศพนั้น สีหน้าซีดจนน่ากลัว
"ถ้าพวกเขาไม่แอบขึ้นไปเอง จะตายไหม?!"
"ถ้าพวกเขาไม่ขึ้นไปเจอหมี หมีตัวนั้นจะวิ่งมาทางพวกเราไหม?!"
"หลินเซิ่งลี่ตั้งใจสอนพวกเราอยู่แถวนอกเขา ทั้งดูรอยเท้า ดูทางกระต่าย วางกับดัก ฝึกหมา!"
"เป็นแก! เป็นแกที่อยู่ข้างหลังยุแยง!"
"แกบอกให้ฉันไปก่อกวนเขา โยนหมวกให้เขา ทำให้เขาสอนคนไม่ได้ ฉันก็ไป! ฉันไปแล้วไง!"
"แต่แกไม่ได้บอกฉันว่าบนเขามันมีคนตายจริง ๆ ได้!"
เสียงนั้นเกือบจะเป็นเสียงร้องไห้
หลังจากตะโกนจบ รอบข้างเงียบจนน่ากลัว
ไม่มีใครคิดว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้
ตอนแรกทุกคนคิดว่าหลินเซิ่งลี่อวดเก่ง พานักศึกษารับการปฏิวัติขึ้นเขา แล้วเกิดเรื่องตายขึ้น
แต่พอได้ยินแบบนี้...
มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย!
เขาสอนจริงจัง
แต่มีคนไม่ทำตาม แอบขึ้นเขาไปก่อนเอง!
ไม่ใช่คนเดียว