“สวี่เจียฮุย นายหุบปาก!”
หลี่เสี่ยวหย่าลุกขึ้นยืน ขวางอยู่ข้างหน้าเสิ่นมู่หัว: “นายอย่ามาพูดเหลวไหลที่นี่!”
“ฉันพูดเหลวไหล?!”
สวี่เจียฮุยทำหน้าบริสุทธิ์: “ฉันพูดอะไรผิด?! ฉันแค่บอกว่าขนมไวท์แรบบิทเป็นของดี ผิดด้วยเหรอ?!”
เขาหันไปมองคนรอบข้าง กางมือทั้งสองข้าง:
“ทุกท่านช่วยตัดสินให้หน่อย ฉันพูดผิดตรงไหน?! ขนมไวท์แรบบิทไม่ใช่ของดีหรือไง?”
คนรอบข้างที่มามุงต่างมองหน้ากัน งงว่ามีอะไรเกิดขึ้น
แต่ก็จริง ขนมไวท์แรบบิทในยุคนี้เป็นของหายาก บ้านธรรมดาแทบไม่มีปัญญากิน
สวี่เจียฮุยเห็นคนเริ่มมุง ก็ยิ่งมีกำลังใจ
น้ำเสียงของเขาจู่ๆ ก็ดังขึ้นอีก:
“ฉันก็แค่อยากรู้เฉยๆ ทุกคนก็เป็นปัญญาชนที่ต้องลงชนบทเหมือนกัน สภาพก็พอๆ กัน แล้วทำไมบางคนถึงพาของดีมาได้ขนาดนั้น?!”
เขาชี้ไปที่กระเป๋าใกล้ตัวเสิ่นมู่หัว:
“เนื้อตุ๋นซีอิ๊ว ไวท์แรบบิท กระบอกน้ำทหาร แถมยังมีเสื้อคลุมขนสัตว์สีแดงอีก ฉันเคยเห็นที่อาคารสรรพสินค้า ราคาหลายสิบหยวนเลยนะ!”
“นี่มันจะไปลงชนบทหรือไปเที่ยวกันแน่?”
ยิ่งพูดยิ่งออกรส น้ำเสียงยิ่งแฝงนัยยะประชดประชัน:
“แน่นอน ฐานะบ้านเขาดี พวกเราจะเทียบได้ยังไง”
“ยังไงก็เถอะ นายทุน!”
“หรือว่ากลัวจะถูกพิพากษา เลยแฝงตัวเข้ามาอยู่ในกลุ่มพวกเรา?!”
“สวี่เจียฮุย!”
หลี่เสี่ยวหย่าตะคอกขัดเขาอย่างดุเดือด หน้าซีดเป็นไก่ต้ม: “นายพูดพอหรือยัง?!”