หลายคนเงยหน้าขึ้นมอง
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ สวี่เจียฮุยแอบเล็ดลอดจากตู้โดยสารข้างๆ มาถึงที่นี่ได้
ไอ้หมอนี่มือเท้าใส่กระเป๋ากางเกง เอียงคอ ยืนอยู่ในระยะไม่ไกล ท่าทางเหมือนคิดว่าตัวเองเท่
หลินเซิ่งลี่อดขมวดคิ้วไม่ได้ สายตาของไอ้หมอนี่ มองยังไงก็ดูไม่สบายตา!
เหมือนกับ...กำลังประเมินเหยื่ออะไรสักอย่าง
ใช่!
เป็นความรู้สึกแบบนั้น
สายตาของไอ้หมอนี่เกือบจะหยุดพักบนตัวนักศึกษาหญิงทุกคน สุดท้ายก็มาลงที่เสิ่นมู่หัวและตัวเอง
แล้วยังหยุดนานเป็นสองวิ!
“สวี่เจียฮุย? นายมาทำไมได้ยังไง?”
หลี่เสี่ยวหย่าขมวดคิ้ว น้ำเสียงแฝงความระวังตัว
“ก็แวะมาหาพวกเธอไง จะว่าไปก็มาจากที่เดียวกัน ควรต้องช่วยเหลือกันหน่อย”
สวี่เจียฮุยพูดพลางยิ้ม
พูดไปพลาง ก็ทำตัวสนิทสนมเดินเข้ามา
ไม่รอให้ใครทันตั้งตัว ก้นของเขาก็เบียดเข้ามานั่งบนเบาะแล้ว
ในขณะเดียวกัน สายตาก็เริ่มสำรวจบนโต๊ะ
เนื้อตุ๋นซีอิ๊ว
ไวท์แรบบิท
งาขาวเคลือบน้ำตาล
ขนมปังกรอบ
...
มองดูของพวกนี้ มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นท่าทางสุภาพเรียบร้อยเหมือนเดิม
“โอ้โห อาหารดีนี่นา!”
สาวๆ หลายคนเห็นเขาจะแนบตัวมาด้วย ก็รีบถอยหนีเข้าไปข้างใน ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เป็นคนเหมือนกัน
ทำไมความต่างมันถึงได้ขนาดนี้?!
สวี่เจียฮุยเหมือนจะไม่แยแสทัศนคติของสาวๆ เหล่านี้เลย พูดจาเสียงหลงๆ แบบนั้น จากนั้นก็หันสายตาไปทางหลินเซิ่งลี่