หลินเซิ่งลี่เงยหน้าขึ้น เห็นหลี่เสี่ยวหย่ากับเหล่าหญิงสาวที่มองเขาอย่างจ้องตาไม่กะพริบอยู่ข้างหลัง จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า
"บังเอิญจัง"
แค่คำเดียว
สั้นเกินไป
มือของเสิ่นมู่หัวที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของหลินเซิ่งลี่บีบเบาๆ พร้อมกับกระซิบเตือนว่า
"วิคตอเรีย อย่าเย็นชาเกินไป"
แล้วเธอก็ยิ้มให้หลี่เสี่ยวหย่า "นั่งก่อนสิ พวกเธอก็ไปกู้เหอเหมือนกัน เราไปด้วยกันได้"
รอยยิ้มนี้ช่างมีพลังจริงๆ
หญิงสาวหลายคนรู้สึกราวกับโดนลมฤดูใบไม้ผลิ
"ใช่ๆ พวกเราไปกู้เหอเพื่อทำงานการเกษตรกันหมด!"
สาวหน้าหมวยตอบสนองเร็วที่สุด นั่งลงทันที จ้องมองเสิ่นมู่หัวด้วยสายตาเป็นประกาย
"พี่สาว คุณชื่ออะไรคะ? สวยมากเลย!"
"ขอบคุณค่ะ ฉันชื่อเสิ่นมู่หัว"
"มู่หัว? ชื่อก็เพราะด้วย! ฉันชื่อโจวเยว่ฉิน เป็นเพื่อนกับพี่เสี่ยวหย่า!"
โจวเยว่ฉินพูดไม่หยุด สายตาวิ่งไปมาระหว่างหลินเซิ่งลี่กับเสิ่นมู่หัว
"พี่สาว พี่ชายคนนี้เป็นแฟนคุณเหรอ?"
"เป็นสามี"
เสิ่นมู่หัวหน้าแดงเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบอย่างจริงจัง "เราเพิ่งแต่งงานกัน"
"เพิ่งแต่งงานก็ลงชนบทเลยเหรอ?"
หญิงสาวที่ดูอายุมากกว่าคนหนึ่งพูดออกมาโดยไม่ทันคิด
พูดจบก็รู้สึกว่าผิด จึงรีบเอามือปิดปาก
บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ
รอยยิ้มบนใบหน้าเสิ่นมู่หัวชะงักไปเล็กน้อย