หลินเซิ่งลี่สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเธอ จึงก้มลงมองเธอ
เสิ่นมู่หัวไม่ได้พูดอะไร แค่กัดริมฝีปาก ขอบตาค่อนข้างแดง
ไม่ใช่เพราะน้อยใจ
เพราะกลัว
เธอกลัวว่าจะทำให้หลินเซิ่งลี่เดือดร้อน
เธอกลัวว่าฐานะของตัวเองจะทำให้ผู้ชายที่ดีกับเธอคนนี้ถูกคนอื่นนินทา
เธอถึงกับคิดว่า ตัวเองไม่ควรนั่งอยู่ข้างๆ เขาเลยหรือเปล่า......
"แผละ!"
จู่ๆ หลินเซิ่งลี่ก็เอื้อมมือ หยิบขนมไวท์แรบบิทบนโต๊ะขึ้นมา ยัดใส่มือเสิ่นมู่หัว
"กินขนม"
แค่สองคำ
เสียงไม่ดัง แต่ในตู้โดยสารที่เพิ่งเงียบลงเมื่อครู่ ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน!
เสิ่นมู่หัวตะลึงไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองเขา
หลินเซิ่งลี่ไม่ได้มองเธอ แต่หันไปทางสวี่เจียฮุยแทน
ครั้งนี้ สายตาของเขาเปลี่ยนไป
ไม่ใช่ท่าทางไม่แยแสแบบเมื่อกี้
แต่เป็นการจ้องมอง......ที่สงบนิ่งมาก
สงบจนทำให้คนขนลุก
"นายชื่ออะไรนะ?"
จู่ๆ หลินเซิ่งลี่ก็ถามขึ้น
สวี่เจียฮุยชะงักไป: "สวี่......สวี่เจียฮุย"
"สวี่เจียฮุย"
หลินเซิ่งลี่พูดชื่อนี้ซ้ำอีกรอบ พยักหน้า เหมือนกำลังจดจำอย่างจริงจัง:
"เมื่อกี้นายพูดว่าฉันช่วยคนได้เพราะโชคช่วย?"
สวี่เจียฮุยไม่คิดว่าเขาจะยังติดใจเรื่องนี้ นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบโต้: "ฉันหมายถึง เรื่องปฐมพยาบาลแบบนี้......"
"ฉันถามนายหน่อย"
หลินเซิ่งลี่ขัดขึ้น: "ถ้าคนๆ นั้นหัวใจหยุดเต้น นายไม่ช่วยเขา เขาจะหายเองได้มั้ย?"