"ท่าเสวี่ย?!"
หลินเซิ่งลี่ตื่นตัวทันที
ท่าเสวี่ยปกติแทบไม่เห่า
ถ้ามันมีท่าทีเหมือนจะพุ่งออกไปขนาดนี้ ข้างนอกต้องมีอะไรแน่ๆ
"โฮ้ง---!!!"
"โฮ้งๆๆ---!!!"
ยังไม่ทันที่เขาจะคิดมาก จุยเฟิงก็เห่าตามมาอีกตัว
ในลานบ้านเหมือนโดนคนเอาไม้เขี่ยรังแตน
หลินเซิ่งลี่ลืมตาขึ้น มือคว้าไปที่ข้างเตียงอิฐทันที
คว้าปืนมา ร่างพลิกออกจากผ้าห่มอย่างรวดเร็ว action รวดเร็วมาก
"เป็นอะไร?!"
เสิ่นมู่หัวถูกปลุกให้ตื่น เสียงยังแหบๆ จากการเพิ่งตื่น
"ข้างนอกมีอะไร เธออย่าออกมา ฉันไปดูเอง"
"ระวังตัวด้วย!"
"รู้แล้ว"
ยังพูดไม่ทันจบ หลินเซิ่งลี่ก็คว้าปืนในมือ เปิดประตูออกไปทันที
ประตูเพิ่งเปิด
ลมหนาวพัดเอาควันไฟกลิ่นฉุนเข้ามาเต็มๆ
เบื้องหน้ามีแสงแดงวาบ
นอกกำแพง ไฟลุกขึ้นแล้ว
กองไม้สนแห้งที่เขากักตุนไว้ในบ้าน ไม่รู้ว่าถูกใครจุดตอนไหน ไฟกำลังลุกโชน
เปลวไฟพุ่งสูง แสงไฟย้อมหิมะหน้าประตูเป็นสีส้มแดง
"เชี่ยเอ้ย"
สายตาหลินเซิ่งลี่เย็นลงทันที
ท่าเสวี่ยพุ่งออกไปแล้ว
จุยเฟิงวิ่งตามติด ขาทั้งสี่กระทืบหิมะกระจาย
"กลับมา!"
ปากก็ว่า แต่ตัวก็วิ่งตามออกไปแล้ว
ก้าวเท้าออกจากประตู
มองไปตามแสงไฟ เห็นเงาดำสองร่างอยู่หลังเนินหิมะ วาบหนึ่งแล้วก็พลิกข้ามไปทางป่าเบิร์ช
วิ่งเร็วมาก
ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
"โฮ้ง---!!!"
สุนัขสองตัวพุ่งตามเกือบจะพร้อมกัน
"กลับมา!!!"
"ท่าเสวี่ย! จุยเฟิง! กลับมา!!!"
หลินเซิ่งลี่ตะโกนเสียงดัง
สุนัขสองตัวชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย
แต่ก็แค่ชั่วขณะเดียว
ในป่ามืดเกินไป
ถ้าวิ่งตามเข้าไปตอนนี้ จะตามทันหรือไม่ยังไม่รู้ แต่จะโดนซุ่ม โดนตีหัว หรือโดนเล่นงานจากด้านหลังนั้นเป็นไปได้สูง
สมองหลินเซิ่งลี่หมุนเร็วมาก
วิ่งไปอีกสิบกว่าก้าว ยืนที่ขอบเนินหิมะ เล็งปืน
นิ้วเตรียมเหนี่ยวไก
แต่สุดท้ายก็ยังไม่ยิง
ไกลเกิน มืดเกิน และมีต้นไม้บัง
ถ้ายิงออกไปตอนนี้ พลาดก็ไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าโดนเข้าจริงๆ ก็จะเป็นเรื่องยุ่ง
อีกอย่าง ถ้าเขาวิ่งไปตรงนั้น จะโดนล่อออกจากบ้านหรือเปล่า?
ตอนนี้สถานการณ์แบบนี้ เขาไม่ควรออกไปไกล
แค่ไม่กี่อึดใจ เงาดำสองร่างก็หายเข้าไปในป่าเบิร์ชหมดแล้ว เหลือเพียงเงาต้นไม้ไหวเล็กน้อย
หายไปแล้ว
"ให้ตายสิ..."
หลินเซิ่งลี่กัดฟัน
จุยเฟิงยังอยากวิ่งเข้าไป