"แน่ใจนะ?!"
เลขาธิการซุนขมวดคิ้ว ถามย้ำทันที
"ไม่ผิดแน่"
รองหัวหน้าหน่วยกัวยื่นเศษกระดาษนั้นให้คนที่ถือถุงผ้าอยู่ข้างๆ: "ขอบๆ ตรงนี้พลิกดูอีกที ดูว่ามีอย่างอื่นอีกไหม"
"ครับ"
คนนั้นย่อตัวลง ใช้ไม้ชิ้นเล็กๆ เขี่ยหิมะทีละน้อย
"ไม้ขีดไฟเป็นของร้านสหกรณ์การค้ากู้เหอ?" เจ้าเต๋อเมายืนอยู่ข้างๆ คิ้วขมวดเป็นปม
"น่าจะใช่"
รองหัวหน้าหน่วยกัวเดินตามรอยเท้าไปอีกสองก้าว: "ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร"
"พวกเขาก่อนหน้านี้กล้าแตะต้องทหารฝึก มือมีของใช้ทั่วไปในท้องถิ่นบ้าง ก็ไม่แปลก"
"ที่ทำให้ฉันกังวลไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นที่พวกเขากล้าทำของตกไว้ที่นี่"
"ไม่ก็รีบหนีไป"
"หรือไม่ก็ ไม่ได้เอาพวกเราไว้ในสายตาเลย"
"ให้ตายเถอะ"
เลขาธิการซุนด่าเสียงเบา
หลินเซิ่งลี่ไม่พูดอะไร
เขาจ้องรอยเท้าสองสามชุดนั้น แล้วมองหิมะที่ถูกเหยียบยุบบริเวณนอกป่าเบิร์ช ความรู้สึกผิดปกติในใจยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ
ถูกจุดไฟเผา
ล้วงมาถึงหน้าบ้าน
จุดไฟแล้วไม่รีบไป กลับซุ่มดูปฏิกิริยาอยู่ข้างๆ
ถ้าเขาวิ่งออกไปตาม ก็คิดจะซุ่มโจมตีที่นี่ด้วยเหรอ?!
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องขโมยกล้าบ้าบิ่นธรรมดาแล้ว นี่คือไม่เอาพวกเขาไว้ในสายตาเลย และยังคิดจะจัดการให้ตายอีกต่างหาก!
ก่อนหน้านี้พวกเขาแค่เดินไปเดินมาในป่า ถึงจะปล้นทหารฝึก ก็ยังพอคิดได้ว่าอาศัยหน้าหนาวเข้าป่ายาก แต่เมื่อคืนพวกเขาล้วงมาถึงคอมมูนแล้ว ล้วงเข้ามาในอาณาเขตของเราเอง!
สถานการณ์แบบนั้นไม่เหมือนเดิมแล้ว
ให้ตาย!
หลินเซิ่งลี่ยิ่งคิดยิ่งโมโห
"หัวหน้าหน่วยกัว"
"หือ?!"
"คนพวกนี้ พอจะสรุปได้ไหมว่าเป็นกลุ่มเดียวกับพวกที่อยู่ในป่าเมื่อก่อน?"
"รอยเท้าตรงกัน"
รองหัวหน้าหน่วยกัวยืดตัวขึ้น: "ร่องรอยเมื่อคืน กับที่พวกนายรายงานมาเมื่อก่อน น่าจะแปดสิบเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นกลุ่มเดียวกัน"
"แต่จะใช่ทั้งหมดหรือไม่ ต้องสืบต่ออีก"
"แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่พอจะชี้ขาดได้ พวกนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ล้วงมาถึงบริเวณผานกู่"
สีหน้าเลขาธิการซุนยิ่งเครียด: "เรารู้กันมานานแล้วไม่ใช่เหรอ? เซิ่งลี่รู้มานานแล้ว คิดว่าพวกเขาน่าจะเพราะเรื่องนี้ ถึงได้มาลอบทำร้ายเซิ่งลี่พวกเขา"
"เป็นไปได้"