เลขาธิการซุนไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เรื่องความเร็วจัดได้ว่าเอาอยู่จริงๆ
บ่ายสี่โมง
ท้องฟ้าที่กู้เหอเริ่มมืดลงเล็กน้อย ลำโพงใหญ่ของตำบลผานกู่ก็ดังขึ้นก่อน
“แคร่ก—แคร่ก—”
หลังจากเสียงกระแสไฟฟ้าดังแสบแก้วหู
เสียงอันทรงพลังของเลขาธิการซุนก็ดังออกมาจากลำโพงโดยตรง:
“แฮ่กๆ! แฮ่กๆ! สมาชิกทุกคน! นักศึกษาทุกคน! ฟังนะ! สมาชิกทุกคน! นักศึกษาทุกคน! ฟังนะ! ฟังนะ! ไปรวมตัวกันที่ลานตากข้าวเดี๋ยวนี้!!!”
“ตอนนี้! ทันที! เดี๋ยวนี้!!!”
“วันนี้ใครไม่มา พรุ่งนี้ฉันจะไปหาที่บ้านเอง!!!”
“สมาชิกทุกคน......”
เสียงนี้ดังออกมา ทั้งตำบลแทบสั่นสะเทือน
หลายคนเพิ่งหยิบช้อนขึ้นมา ต่างหยุดมือ
“เกิดอะไรขึ้น?!”
“ประชุมใหญ่อีกเหรอ?!”
“จะมืดอยู่แล้ว จะประชุมอะไรกัน?!”
“จะว่าอะไรได้ล่ะ ก็เรื่องในป่าวันนี้ไง!”
“รีบไปเถอะ รีบไป เลขาฯ หัวเสียจริงๆ......”
ชั่วขณะหนึ่ง เสียงประตูลั่น เสียงฝีเท้า เสียงเรียกหากัน ดังก้องมาจากทุกสารทิศพร้อมกัน
ลานตากข้าวตรงนั้นเดิมทีก็โล่งกว้าง
ตอนนี้ท้องฟ้าหม่นมัว พื้นแข็งเหมือนหิน
แต่ไม่นานนัก ผู้คนมากมายก็แห่กันเข้ามาล้อมรอบ
มีสมาชิก
มีนักศึกษา
และก็มีคนงานที่เพิ่งเลิกงานจากสถานีไม้ แห่กันมาดูด้วยอารมณ์อยากรู้อยากเห็น
หลายคนในนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นวันนี้
“หลีกทาง หลีกทาง อย่าขวาง!”
“ข้างหน้ามีอะไร?!”
“ได้ยินว่ามันเรื่องคนตายวันนี้......”
“เฮ้ย—นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ!”
“ฉันบอกแล้วไงว่าบ่ายนี้หมีถูกชักกลับมา ต้องมีเรื่องต่อแน่!”
คนยิ่งรวมตัวกันมากขึ้น
เสียงพูดคุยยิ่งวุ่นวาย
บางคนหน้ายังมีความกลัวหลงเหลืออยู่
บางคนพูดพลางมองไปรอบๆ หาว่าคนโง่ๆ ที่ไหนกัน ที่มั่วเข้าป่าไปเองวันนี้
คนส่วนใหญ่ อยากรู้ว่าเลขาธิการซุนจะพูดเรื่องนี้ยังไงคืนนี้
ส่วนอีกด้านหนึ่ง
หลินเซิ่งลี่ยืนอยู่ริมฝูงชน ข้างๆ มีเจ้าชิ่งซานและซานใหญ่
เดิมทีเจ้าชิ่งซานตั้งใจจะกลับบ้านหลังกินข้าวเที่ยง พร้อมเอาเนื้อติดไม้ติดมือไปด้วย แต่ก่อนจะกลับ ก็ถูกหลินเซิ่งลี่เรียกเอาไว้
ซานใหญ่ยืนตัวตรง
มือสองข้างห้อยลงข้างลำตัว เหมือนเด็กที่ถูกเรียกออกมายืนลงโทษ
คำว่า “ซื่อบื้อ” แทบจะเขียนไว้บนหน้า
“พี่”
“หืม?”
“คนเยอะจัง”
“กลัวเหรอ?”
“ไม่ได้กลัว”