"ทุกคนอย่ามัวยืนนิ่ง! ลงมือทำงาน!"
เลขาธิการซุนจ้องหมูป่าทั้งเจ็ดตัวอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็กลับมาสติได้ ถอนหายใจออกมาเป็นไอขาวควับๆ แล้วเหน็บกล้องยาสูบเข้ากับเอว พลางตะโกนออกมา
เสียงตะโกนนั้น เรียกพวกแรงงานฉกรรจ์กว่าสิบคนให้ตื่นขึ้นมาทันที
เก่าหูเป็นคนแรกที่รู้ตัว ก้มลงเก็บคานหาบที่ตกอยู่บนหิมะ แล้วก้าวยาวๆ ตรงไปหาหมูป่าตัวใหญ่ตัวนั้น
หมาเหวินเทาตามไปด้านหลัง เดินไปก็พับแขนเสื้อไป
คนอื่นๆ ก็พากันโห่ร้องเข้าไปรายล้อม บ้างถือเชือก บ้างแบกคานหาบ บ้างก็ไปลากแคร่เลื่อนหนักๆ สามตัวนั้น
เจ้าชิ่งซานเดินนำหน้า ทำหน้าที่สั่งการ
"ตัวนี้! หมูป่าตัวใหญ่ตัวนี้ ขึ้นแคร่ก่อน!"
"เอาเชือกสอดจากด้านล่าง ใช่ แบบนั้น พันสองรอบ!"
"ข้างหน้าสองคน ข้างหลังสองคน ออกแรงพร้อมกัน! เอาล่ะ! หนึ่ง! สอง! สาม!"
แรงงานฉกรรจ์สี่คนออกแรงพร้อมกัน หน้าบูดแดงเป็นลูกตำลึง
ร่างของหมูป่าตัวใหญ่จึงถูกยกขึ้นจากพื้นหิมะ เลือดและเศษหิมะร่วงหล่นลงมาเป็นละออง
"ช้าๆ ช้าๆ! อย่าให้ตกใส่เท้า!"
"เอียงไปทางซ้ายหน่อย! ใช่ ใช่ ใช่! วาง!"
ตูม! หมูป่าตัวใหญ่หนักอึ้งลงบนแคร่ แคร่สั่นสะเทือนตามไปด้วย
"ตัวต่อไป!"
เลขาธิการซุนยืนดูอยู่ข้างๆ พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
แม่หมูแก่สามตัว ถูกยกขึ้นไปทีละตัวอย่างไม่ขาดตอน
แล้วก็ถึงลูกหมูขนเหลืองสามตัว
หมูป่าทั้งเจ็ดตัว ทำให้แคร่เลื่อนหนักๆ สามตัวถูกกดทับจนแน่นขนัด รางเลื่อนจมลงไปในหิมะครึ่งหนึ่ง
"แม่งเอ๊ย หนักชะมัด..."