เมื่อหลินเซิ่งลี่และพวกเขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
ในฝูงชน จู่ๆ ก็มีคนพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง: "พูดไปก็ว่ากันไป เรื่องนี้ยังต้องขอบคุณหัวหน้าหวายนะ"
คำพูดนี้ดังออกมา คนรอบข้างหลายคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
"ขอบคุณหัวหน้าหวาย? ขอบคุณเขาทำไม?"
ชายคนนั้นยิ้มแย้มแล้วพูดว่า: "พวกคุณลองคิดดูสิ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าหวายเค้นเอาชีวิตหลินเซิ่งลี่ขนาดนั้น เขาจะบุกเข้าป่าล่าสัตว์ขนาดนี้ได้ยังไง?!"
"วันแรก ส่งคนไปที่หอสังเกตการณ์สิบแปดด่าน ส่งเมียเขาไปสร้างถนนแนวหน้า"
"เขาทนไม่ไหว ก็ต้องไปขอร้องเลขาธิการซุน ให้เป็นนายพราน"
"ผลลัพธ์ล่ะ?!"
"วันแรก หมูป่าตัวหนึ่ง"
"วันที่สอง หมีตั๊วตัวหนึ่ง"
"วันนี้ หมูป่าเจ็ดตัว"
ชายคนนั้นเป็นพวกชอบดูความคึกคักไม่กลัวเรื่องใหญ่จริงๆ นับนิ้วไปด้วย แล้วก็ยื่นสองมือออกมา:
"พวกคุณว่า อย่างนี้ควรขอบคุณหัวหน้าหวายไหม?!"
ประโยคนี้ดังออกมา คนรอบข้างหลายคนก็หัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะไม่ดังนัก
แต่กระแสคำพูดนี้กลับแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
ผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มพูดคุยเรื่องนี้กัน
"ฮ่าๆ ใช่สิ! หัวหน้าหวายนี่เปลี่ยนวิธีหามาให้คอมมูนเรากันเลยทีเดียว!"
"ใช่แล้วๆ! ถ้าไม่ใช่เพราะเขากดดันขนาดนั้น หลินเซิ่งลี่จะบ้าระห่ำขนาดนี้ได้ยังไง?"
"หัวหน้าหวายช่างมือหนึ่งจริงๆ สูงส่ง!"
เมื่อมีคนเหล่านี้มาสนับสนุน เสียงหัวเราะในฝูงชนก็ยิ่งดังขึ้น
บางคนฟังคำพูดเหล่านี้เข้าหู มุมปากขยับ แต่ไม่หัวเราะ
บางคนก็หัวเราะตาม แต่รอยยิ้มนั้นแฝงความหมายอื่นไปด้วย
หวายกั๋วเหลียงยืนอยู่นอกฝูงชน ห่างออกไปไกลๆ
ใบหน้าของเขามีสีเขียวปนขาวสลับกันไปมา
คำพูดเหล่านี้ เขาได้ยินทั้งหมด