ประตูเปิดออก ลมหนาวก็พัดวูบเข้ามา
คุณเฉินผู้อำนวยการยังยืนอยู่ที่เดิม มือกดขอบโต๊ะไว้แน่น กลัวว่าถ้าผ่อนแรงปุ๊บ ลมหายใจที่กลั้นไว้จะตามไปด้วย:"แล้วไง?!"
"เราลองดูได้"
หลินเซิ่งลี่ไม่พูดอ้อมค้อม พอเข้าประตูก็ให้คำตอบทันที:"แต่ไม่รับประกันว่าจะสำเร็จนะ"
"นั่นก็แน่นอน"
ลมหายใจของคุณเฉินผู้อำนวยการ เห็นได้ชัดว่าผ่อนคลายลง แต่เขายังไม่ทันได้นั่ง คำพูดก็พุ่งตามมา:"แล้วพวกคุณจะเตรียมตัวเมื่อไหร่?!"
"รีบอะไร"
หลินเซิ่งลี่ยกมือขึ้นกดลง:"อย่าเพิ่งคิดจะเข้าป่าตอนนี้"
"คนตายก็ตายไปแล้ว"
"เสือดาวก็ไม่ได้ยืนรอให้คุณไปตามมัน"
"ถ้าคุณมุ่งหน้าเข้าไปแบบนั้น โชคดีหน่อย ก็อาจจะเห็นเงามัน"
"ถ้าไม่เจอ ก็แล้วแต่ดวงล้วนๆ"
"แต่ว่า..."
"อย่าเพิ่งแต่ว่า"
คุณเฉินผู้อำนวยการอ้าปาก จะพูดอะไรสักอย่าง แต่หลินเซิ่งลี่ก็ตัดบทเขา มองเขาแล้วพูดต่อตรงๆ:"งานนี้ต้องมีชั้นเชิง"
"เอาข้อมูลมาให้ฉันก่อน"
"เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าล่ะ?! พวกที่ไปที่เกิดเหตุ ฉันว่า เวลาคุณมาที่นี่ ก็น่าจะพามาด้วยใช่ไหม? เราต้องเข้าใจสถานการณ์ให้ถ่องแท้ ถึงจะไม่พลาด"
"นี่มันเอาชีวิตเข้าแลก"
"ใช่แล้ว คุณเฉิน ถ้าอยากให้เซิ่งลี่กับพวกเราออกปฏิบัติการ เรื่องนี้ต้องเตรียมตัวให้ดีจริงๆ นี่มันเสือดาวนะ มองไปทั้งประเทศ ก็แทบไม่มีใครจัดการเรื่องนี้ได้ มันเหมือนการศึก เสือดาวน่ะคือจอมยุทธสงครามกองโจรที่สมบูรณ์แบบ"
เลขาธิการซุนก็พูดเสริมขึ้นมาอีกคน
"ผมเข้าใจแล้ว"
คุณเฉินผู้อำนวยการถอนหายใจ:"พวกคุณก็รู้ ผมเพิ่งขึ้นตำแหน่ง ก็เจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ มันร้อนใจจริงๆ! เรื่องนี้ เซิ่งลี่ คุณว่ายังไงก็ว่าตามนั้น คุณเป็นมืออาชีพ"
เว้นไปครู่หนึ่ง คุณเฉินผู้อำนวยการก็พูดต่อ:"เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าพวกนั้นอยู่ข้างนอก ในรถ"
"เรียกเข้ามาเถอะ เรามาคุยกัน" หลินเซิ่งลี่พยักหน้า
ที่คุณเฉินผู้อำนวยการยอมวางท่าแบบนี้ เขาถึงจะทำต่อได้
ถ้าต้องรีบร้อนทำโน่นทำนี่ แม้เขาอยากลองล่าเสือดาวตัวนี้ ก็คงไม่รับปาก
ชีวิตคนเรามีแค่ครั้งเดียว
เขาไม่ได้มีจิตใจสูงส่งขนาดต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อคนอื่นมากมาย
คุณเฉินผู้อำนวยการไม่พูดเปล่า หันไปตะโกนนอกประตู:"เหล่าเฉิง! เหล่าจาง! เข้ามา!!"
ไม่นาน