"คุณเฉินผู้อำนวยการหาพวกเราเหรอ?!"
หลินเซิ่งลี่สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
คุณเฉินผู้อำนวยการเพิ่งจะรับตำแหน่งได้นานแค่ไหนกัน?!
รวมเวลารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการแล้วยังไม่ถึง 48 ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ
ตอนนี้ไม่ไปจัดการเรื่องทรัพยากรภายในสถานีไม้ จัดการคนบางคนเรื่องบางเรื่อง กลับมาหาพวกเขาที่นี่ได้ยังไง?!
ไม่ใช่แค่หลินเซิ่งลี่คนเดียว สีหน้าของเลขาธิการซุนและคนอื่น ๆ ก็แทบจะเหมือนกัน
ดูเหลือเชื่อไปหมด
"ใช่!!"
หนุ่มน้อยคนนั้นหายใจหอบสองที หมวกแทบจะเลื่อนไปอยู่ท้ายทอยแล้ว แต่ก็ยังรีบพยักหน้ารับ: "คนอยู่ที่ลานคอมมูน"
"เรื่องอื่นผมไม่รู้จริง ๆ ผมแค่มาบอกพวกพี่"
"ให้พวกพี่รีบไปหน่อย"
"ได้"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า แล้วหันไปกวาดตามองรอบหนึ่ง: "ลากหมูลากไปที่ลานหลังโรงอาหารก่อน"
"ผมกับเลขาธิการไปดูกัน"
"พวกนาย ช่วยจดบัญชีให้ชัดเจนตามระเบียบด้วย"
มาถึงตำบลผานกู่แล้ว เขาไม่กลัวว่าใครจะมาหาเรื่องเลขาธิการซุนกับเขา
หรือจะพูดได้ว่า ถ้าเป็นเรื่องที่มุ่งเป้ามาที่สองคนพวกเขาจริง ๆ ต่อให้วางแผนมายังไงก็ไม่ต่างกัน
ไปดูก็รู้เอง
"ทราบ"
เจ้าชิ่งซานพยักหน้า มือยังคงจับเชือกไว้ แล้วหันไปตะโกนบอกทหารอาสากลุ่มหลัง: "ได้ยินกันแล้วใช่ไหม? เอาหมูออกมาก่อน ใครก็ห้ามมุงมาถาม!”
"ได้"
"เข้าใจแล้ว"
"ไปเถอะ ระวังตัวบนถนนด้วย"
พูดจบไม่กี่ประโยค พวกเขาก็แยกย้ายกัน
ฝั่งหนึ่งเป็นขบวนลากแคร่เลื่อนไปที่ลานหลังโรงอาหาร
อีกฝั่งหนึ่ง หลินเซิ่งลี่และเลขาธิการซุน ตามหนุ่มน้อยคนนั้นตรงไปที่ลานคอมมูน
ยังไม่ทันเข้าประตู หลินเซิ่งลี่ก็เห็นรถจี๊ปคันคุ้นตาคันนั้นก่อน
ตัวรถสีเขียวเข้มจอดอยู่ในลาน ด้านหน้ายังติดป้ายของสถานีไม้ไว้ หน้ารถเปื้อนโคลนและหิมะที่สาดมาตลอดทาง
"ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ดูท่าทางจะเร่งด่วนซะด้วย"
เลขาธิการซุนฝีเท้าเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มบนใบหน้าไม่มีแล้ว
"เข้าไปดูก็รู้เอง"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า รถคันนั้นเต็มไปด้วยโคลน ส่องดูก็รู้ว่าต้องรีบร้อนมาอย่างมาก
ไม่อย่างนั้นคงไม่กระเด็นขึ้นมาได้ขนาดนั้น
ผลักประตูเข้าไป ความร้อนในห้องก็พุ่งปะทะหน้า
ตามมาด้วยกลิ่นควันบุหรี่ที่โชยคลุ้ง