พอได้ยินคำพูดของคุณเฉินผู้อำนวยการ เจ้าชิ่งซานกับพวกก็เกาหัวอย่างเขินๆ พยักหน้าเห็นด้วยไปสองสามประโยค
หลังจากส่งคนจากสถานีไม้กลับไป หลินเซิ่งลี่กับพวกก็ไปที่หลังโรงอาหารอีกรอบ
ตอนนี้เนื้อได้ชั่งน้ำหนัก จดบัญชี และแบ่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว
หลินเซิ่งลี่ไม่รอช้า รวบรวมเนื้อ กระดาษโพย และของที่แบ่งได้ของครอบครัวตัวเอง หามกลับบ้านทันที
พอเปิดประตูลานบ้าน จุยเฟิงกับท่าเสวี่ยก็พุ่งเข้าไปก่อนเลย
"พวกแกสองตัวซื่อตรงหน่อย หน่อย"
หลินเซิ่งลี่ยกเนื้อขึ้นสูง แล้วเดินเข้าบ้านไปก่อน
"กลับมาแล้วเหรอ?"
เสิ่นมู่หัวได้ยินเสียง ก็เงยหน้าจากเตาไฟ
เธอยังไม่ถอดผ้ากันเปื้อน มือถือทัพพีอยู่ มองไปที่ของในมือเขาก่อน แล้วค่อยเดินเข้ามาปิดประตู พูดว่า "เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"
"วันนี้ได้หมูป่ามาเยอะอยู่"
"วางไว้ข้างเตียงอิฐก่อนเถอะ ในหม้อมีข้าวร้อนๆ อยู่" เสิ่นมู่หัวยิ้มพูด "ดูท่าทางนายแล้ว ทุกอย่างคงเป็นไปตามแผนใช่ไหม? ไม่มีอะไรผิดพลาดใช่ไหม?"
หลินเซิ่งลี่วางเนื้อลง แล้วเอาของกับใบเสร็จวางบนโต๊ะ พอเพิ่งนั่งลง เสิ่นมู่หัวก็ยกชามซุปร้อน กับจานเนื้อผัดมาให้แล้ว
"กินก่อนสิ"
"นั่งกินด้วยกันสิ"
"อื้ม"
พอเสิ่นมู่หัวนั่งลงเธอก็ส่งตะเกียบให้ทันที "สถานีไม้ฝั่งนั้นมีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ได้ยินว่าคุณเฉินผู้อำนวยการมาหานาย"
หลินเซิ่งลี่ชะงักไปเล็กน้อย
ไม่คิดว่าเสิ่นมู่หัวจะรู้เรื่องนี้ด้วย
คิดอยู่นิดหน่อย ก็พูดขึ้น "สถานีไม้ที่นั่นมีเสือดาวตัวนึงออกมา"
"เสือดาว?!"
เสิ่นมู่หัวพอได้ยินคำสองคำนี้ ก็อดร้องอุทานออกมาไม่ได้ ตาเบิกกว้างมองหลินเซิ่งลี่ "คุณเฉินผู้อำนวยการมานาย ไม่ใช่อยากใช้นายจัดการเสือดาวตัวนั้นใช่ไหม?! นี่มันไม่เหมือนหมีหรือหมูป่านะ!"
"คุณเฉินผู้อำนวยการก็คิดแบบนั้น"
หลินเซิ่งลี่คีบเนื้อชิ้นหนึ่ง "ฉันก็แค่บอกว่า จะพยายามเท่าที่ทำได้ ไม่แน่ใจว่าจะสำเร็จ"
"นี่เขาไม่ใช่ตอบแทนบุญคุณด้วยการทำร้ายคนเหรอ?! ถ้าไม่ใช่นาย เขาจะได้นั่งตำแหน่งผู้อำนวยการอย่างราบรื่นขนาดนั้นเหรอ?" เสิ่นมู่หัวไม่พอใจเล็กน้อย
"ยังไงฉันก็ยังไม่ได้ตกลงเต็มที่ ถ้าทำไม่สำเร็จก็เป็นเรื่องที่ทำไม่ได้จริงๆ"
หลินเซิ่งลี่ยักไหล่ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ