สามวันต่อจากนั้น ทั้งฝั่งตำบลผานกู่และวาลากาน ต่างก็แทบจะเอาชีวิตไปผูกไว้กับฝูงหมูป่านั้น
ภายใต้การนำของหลินเซิ่งลี่ กลางวันพวกเขาก็ออกสำรวจเส้นทาง กลางคืนก็มานั่งทบทวนข้อมูล
จดบันทึกทุกอย่างเกี่ยวกับหมูป่าไว้หมด
พูดตามตรง พวกเขาอยู่บนภูเขานี้มากี่ปีก็ไม่รู้ แต่ไม่เคยเห็นแผนที่ละเอียดขนาดนี้มาก่อนเลย
แทบไม่มีใครเข้าใจภูเขาลูกนี้ได้ดีขนาดนี้ แม้จะเป็นแค่พื้นที่เล็กๆ แห่งหนึ่งก็ตาม
เส้นทางไหนกว้าง เส้นทางไหนแคบ
เส้นทางไหนเหมาะจะวางระเบิด
เส้นทางไหนเอาไว้กั้นได้
ล้วนรู้กันอย่างละเอียด
ขนาดว่าเส้นทางไหนถ้าพลาดท่า หมายังสามารถดึงมันไว้จากด้านข้างได้ อันนี้ก็ยังตรวจสอบเอาไว้แล้ว
รวมเวลาสามวันเต็ม ใช้เวลาไปเกือบทั้งหมดที่มี
อยู่บนภูเขายังมากกว่าอยู่ที่คอมมูนซะอีก
ตอนอยู่ที่คอมมูนก็ต้องคอยจัดหาคนและวัสดุต่างๆ
ก็เพราะแบบนี้แหละ ถึงได้ไม่มีเวลาเหลือเฟือนัก
หม่ากั๋วจู้กัดฟันจัดหาคนเพิ่มอีกชุด
สุดท้าย ทางฝั่งตำบลวาลากาน ก็คัดเอาชายหนุ่มกำยำที่แม่นปืนมาอีกแปดคน
ส่วนตำบลผานกู่ เลขาธิการซุนก็ไม่ยอมน้อยหน้า คัดคนกล้าจากบรรดาทหารอาสามาสิบสองคน
รวมกับอีกหกคนที่หน่วยรักษาความปลอดภัยของสถานีไม้ส่งมาช่วยชั่วคราว
นับรวมแล้ว ครั้งนี้มีคนร่วมปฏิบัติการทั้งหมดยี่สิบเก้าคน
นี่ยังเป็นแค่พื้นที่หลัก
ข้างนอกยังจัดทหารอาสาอีกหลายสิบคนเตรียมพร้อมเสริมทัพ
ที่ไม่ให้พวกเขาเข้ามา ก็แค่กังวลว่าถ้าคนยิ่งเพิ่ม มันอาจสั่งการได้ลำบาก อีกอย่างที่ที่ให้พวกเขาอยู่สบายๆ ก็มีไม่มาก ทำให้เสี่ยงเกิดอันตรายโดยใช่เหตุ
เลยให้พวกเขารออยู่บริเวณนอกเขานั่นแหละ
ปืนรุ่นห้าหกครึ่ง ปืนยาวเก่า ปืนรุ่นสามแปด ปืนลูกซองพื้นบ้าน มีครบทุกแบบ หลายคนไม่ได้ใช้รุ่นห้าหกครึ่ง เพราะพรานที่มีประสบการณ์บางคนไม่ค่อยถนัดปืนรุ่นนั้น ใช้อาวุธที่คุ้นเคยมาก่อนน่าจะดีกว่า
นอกจากนี้ ยังเตรียมประทัดลูกใหญ่อีกห้าสิบลูก ระเบิดมือสามสิบลูก และถุงดินระเบิดอีกห้าถุง
ของสารพัดอย่าง... กองเต็มสองห้องใหญ่
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย มั่นใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว คืนนั้นหลินเซิ่งลี่ก็หลับสบายเพราะคำสัญญาข้อหนึ่งจากเสิ่นมู่หัว
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น