"วืด—!"
แสงมีดวาบหนึ่ง
ตามมา เจ้าสัตว์ตัวน้อยหางปุกปุยตัวหนึ่ง ก็ร่วงลงมาจากกิ่งไม้โดยตรง
"ป๊าบ" เสียงหนึ่ง กระแทกลงไปในหิมะ
"กระรอก?!"
"ไม่ใช่กระรอกธรรมดา"
ไป๋อินดึงมีดสั้นกลับมา มองเจ้าตัวน้อยบนพื้น: "หนูเทา เนื้อมันไม่อร่อยหรอก กลิ่นสาบ เอาหนังทำก็เหนื่อยเปล่า ๆ เอากลับไปทำขอบหมวกหรือที่ครอบมือก็ดีทั้งนั้น"
"ออกมาล่าสัตว์หน้าหนาวแบบนี้ มือจะอุ่นหรือไม่ ก็ต้องพึ่งสิ่งนี้แหละ"
พอได้ยินแบบนี้
ตาหยูชุ่นก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
"พี่ไป๋อิน มือคุณนี่... โหดจริง ๆ"
"แบบนี้ยังยิงลงมาได้อีกเหรอ?"
"ไม่แบบนั้น จะให้รอให้มันลงมาเองเหรอ?"
ไป๋อินพูดแบบสบาย ๆ ราวกับว่ามันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย
แต่ทันทีที่พูดจบ
"ไป๋อิน"
"หืม?"
"นายอย่าเพิ่งเก็บเลย"
ไป๋อินชะงักไป
วินาทีถัดมา
หลินเซิ่งลี่ก็ย่อตัวลงแล้ว
เขี่ยหิมะออก หาเศษดินแข็ง ๆ ก้อนหนึ่ง
แล้วก็
ยกมือขึ้น
"วี้ว—!"
เศษดินก้อนนั้นพุ่งออกไปโดยตรง กระแทกเข้ากิ่งไม้สนแก่ต้นหนึ่งอีกฝั่ง
ปัง!
เศษดินแตกกระจุย
ตามมา เจ้าตัวเล็กสีเทาขาวขนาดพอ ๆ กันอีกตัว ก็ร่วงลงมาจากด้านบน
"..."
"..."
ชั่วขณะหนึ่ง
ไม่ใช่แค่ไป๋อิน แม้แต่หม่ากั๋วจู้กับพวก ก็ถึงกับตะลึงไปชัด ๆ
ตัวเมื่อกี้พอจะเรียกว่าเรื่องบังเอิญได้
แล้วตัวนี้อีกล่ะ?!
"ให้ตายเถอะ..."
หยูชุ่นดูจนตาแทบหลุด: "พี่ นี่มันวิชาอะไรเนี่ย?!"
"คาดเดาล่วงหน้า แล้วก็ลองเสี่ยงดวงไปด้วย"
"นายเรียกนี่ว่าเสี่ยงดวงเหรอ?!"
ปากหยูชุ่นแทบเบี้ยว: "นายเก่งขนาดนี้ แล้วฉันล่ะเป็นอะไร? ฉันมีชีวิตอยู่แบบนี้มันเปลืองข้าวเปลืองน้ำชัด ๆ!"
ไป๋อินถึงกับได้สติกลับมาในตอนนี้
เขามองต้นไม้นั้น แล้วมองหนูเทาสองตัวบนพื้น สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่ใบหน้าหลินเซิ่งลี่
ในแววตานั้น เห็นได้ชัดว่ามีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เขารู้อยู่แล้วว่านายพรานหนุ่มแห่งตำบลผานกู่นี่ เก่ง
แต่จะเก่งแค่ไหนกันแน่ จริง ๆ แล้วเขาก็ไม่แน่ใจ
ฝีมือเมื่อกี้นี้...
ไม่ถือว่าเป็นวิชาใหญ่โตอะไร แต่กลับเห็นถึงพื้นฐานได้ชัดเจน
"สายตาแกคมจริง ๆ"
ไป๋อินอึ้งอยู่นาน สุดท้ายก็เอ่ยออกมาได้แค่ประโยคเดียว
"พอใช้ได้"
"เอานี่ไป"
ไป๋อินก็ไม่เก้งก้าง ยื่นหนูเทาตัวแรกส่งให้ตรง ๆ: "ถือว่านายชนะแล้วกัน"