สายตาของแทบทุกคนจับจ้องไปที่จูเสิน
หลังเสียง "ตูม" ดังก้อง หัวของจูเสินทั้งหัวก็มุดเข้าไปในกองหิมะ
หิมะและเลือดปนกัน กระเด็นเป็นวงกว้างออกไปรอบด้าน
แทบทุกคนเผยสีหน้ายินดีออกมาพร้อมกัน
"สำเร็จแล้ว?!"
"ตายแล้ว?!"
"อย่าเพิ่งเข้าไป!!"
ไป๋อินเพิ่งจะตะโกนออกไป ขาหลังของจูเสินตัวนั้นที่อยู่ปากทางเข้าหุบเขาหินก็ถีบสุดแรงอย่างกะทันหัน
"เอ้า!!"
หยูชุ่นขนหัวลุกชัน
"ยังไม่ตายอีกเหรอ?!"
"บ้าเอ๊ย ไอ้หมูนี่มันทนทานจริงๆ นะเนี่ย?!"
ไม่เพียงแต่ไม่ตาย
มันยังอาศัยแรงถีบนั้น ดันทั้งตัวไปข้างหน้าได้อีกครึ่งศอก
หัวไม่ได้เงยขึ้น
แต่ขาหลังสองข้าง รวมถึงช่วงเอวและหลัง ยังคงออกแรงอย่างชัดเจน
เขี้ยวงองุ้มฝังอยู่ในหิมะ
แต่จมูกยังคงพ่นลมหายใจ
ไอขาวๆ พวยพุ่งออกมาปนกับฟองเลือดที่ข้างปากหมู
"ห้ามใครขยับ!"
"ชิงหลง! ท่าเสวี่ย! กดมันไว้!"
"จุยเฟิงถอยไป!"
"ไป๋อิน ยิงซ้ำที่ไหล่หลัง!!"
"พี่กั๋วจู้ ระเบิดใต้ท้องมัน!!"
หลินเซิ่งลี่สั่งการเป็นชุดๆ
ทุกคนกลับมาเกร็งตัวอีกครั้งในทันที
ไม่มีใครกล้าบุกเข้าไป
ปากทางเข้าหุบเขาหินแคบเกินไป
ไอ้ตัวนี่มันยังไม่ตายสนิท ตอนนี้ใครเข้าไป ก็คนนั้นซวย
ในจังหวะนั้นเอง ชิงหลงก็พุ่งเข้าไป
มันกดทับบริเวณขาหลังของจูเสินโดยตรง แล้วกัดเข้าไปที่จุดเชื่อมต่อระหว่างข้อพับขากับเอ็นร้อยหวาย
ท่าเสวี่ยเร็วกว่า
เงาดำวูบหนึ่ง เลื้อยไปตามข้างตัวจูเสิน แล้วอ้าปากกัดเข้าไปที่ชั้นหนังหนาบริเวณช่วงเอวตอนล่างทันที
เสี่ยวหวงหลงไม่รู้ว่ามาแต่เมื่อไหร่ ได้มายืนอยู่ด้านหลังของจูเสินตัวนั้นแล้ว
แต่ไม่รู้ว่าทำไม กลับไม่ยอมลงปากเสียที
"มาแล้ว!!"
ไป๋อินก้าวสองสามก้าวขึ้นไปบนเนินครึ่งทาง ยกปืนขึ้น เล็งเพียงครู่เดียว
"ปัง!!!"
ยิงออกไปทันทีหนึ่งนัด
กระสุนเจาะเข้าบริเวณไหล่หลังของจูเสินติดกับแนวกระดูกสันหลัง
ครึ่งท้ายของจูเสินทั้งตัวสั่นเทาตามแรงกระแทก
"ยังไม่พอ!"
ไป๋อินสีหน้าตึงเครียด
"กั๋วจู้!"
"ผมอยู่นี่!"
"ระเบิดมือ!"
"ขยับไปข้างหน้าหน่อย! อย่าให้โดนหมา!"
หม่ากั๋วจู้กัดฟัน ย่อตัวครึ่งหนึ่งก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วเหวี่ยงระเบิดมือในมือออกไป
เส้นโค้งไม่สูง
แต่จุดตกแม่นยำ
ตกลงบนพื้นที่ว่างเล็กๆ หน้าท้องของจูเสินพอดี
"ตูม——!!!"