"ได้"
หัวหน้าหมิงฟังจบ นิ่งไปสองวินาที ก่อนจะพยักหน้า: "งั้นเรื่องนี้ฉันจำไว้แล้ว"
"ดูทีหลังอีกที"
พูดจบประโยคนี้ เขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
เห็นได้ชัดว่า เส้นทางนี้ ในมุมของเขา ผ่านไปก่อนชั่วคราว
หลายคนถึงได้โล่งอก
"ไปกันเถอะ"
หลินเซิ่งลี่ยกมือกวัก เรียกทีมเดินเข้าป่าต่อไป
วันนี้ เดินทางมาไม่ได้ต้องการล่าตัวใหญ่ๆ อะไร
จุดสำคัญคือไปดูกับดักหลายอันที่เมื่อวานเก็บและวางใหม่ ดูอีกครั้ง
และให้หัวหน้าหมิงเห็นชัดๆ ว่าทีมล่าสัตว์ปกติทำงานกันยังไง จำเส้นทางยังไง วางกับดักยังไง เก็บของยังไง
ตามที่เลขาธิการซุนบอก ขอแค่ให้หัวหน้าหมิงเห็นว่าเชื่อถือได้ ปลอดภัย เรื่องนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร
ในป่าเงียบมาก
ฟ้าสางเต็มที่ แสงสีเทาอมขาวสะท้อนบนพื้นหิมะ
จุยเฟิงและท่าเสวี่ยยังคงเดินนำหน้าไปก่อน
ชิงหลงและเสี่ยวหวงหลงกระจายออกจากกันเล็กน้อย เฝ้าด้านซ้ายขวา
สายตาของหัวหน้าหมิง จับจ้องอยู่ที่รายละเอียดหลายจุดตลอดเวลา
ใครเดินนำ
ใครเป็นคนดูเส้นทางสัตว์
ใครดูแลหมา
ใครสะพายกับดัก
ใครถือปืน
ใครหันกลับมามองคน
ใครเดินไม่มั่นคง
แทบจะดูทีละจุดๆ
ต้องยอมรับ ผู้ชายคนนี้ก็ทุ่มเทมาไม่น้อยเหมือนกัน
ไม่งั้น คนธรรมดาคงไม่รู้เรื่องละเอียดขนาดนี้
เดินไปได้ไม่นาน ก็ถึงตำแหน่งกับดักกระต่ายอันแรกของเมื่อวาน
"หยุด"
หลินเซิ่งลี่ยกมือ ให้ทุกคนย่อตัวลงก่อน
"ทำไมทุกครั้งถึงต้องหยุดก่อนถึงกับดัก!"
หัวหน้าหมิงถามเป็นครั้งแรกด้วยตัวเอง
"เพราะถ้าดักได้ของ มันอาจจะยังไม่ตายสนิท"
"ถ้าเราโผล่เข้าไปตรงๆ ไก่ป่ากระพือปีก กระต่ายถีบขา ยังถือว่าเบา"
"ถ้าเจออย่างอื่นเข้าจริงๆ ปากกับดักยังไม่ทันหัก ตัวเองดันโผล่เข้าไปส่งหัวให้ มันถึงเรียกว่าตัวตลก"
พูดพลาง ใช้ไม้ในมือเขี่ยหิมะตรงหน้าออก
กระต่ายสีเทาตัวหนึ่งห้อยอยู่ตรงนั้นจริงๆ คอเอียง ขาหน้างอเข้าหาตัว
"เห็นไหม!"
"ตายสนิทแล้ว ถึงจะเข้าไปได้ตรงๆ"
"ถ้ายังไม่ตาย ต้องดูร่องรอยการดิ้นรอบๆ ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะจัดการยังไง"
"นี่เรียกว่ามั่นคง"
หัวหน้าหมิงพยักหน้า จดลงในสมุด
"คำถามที่สอง"
"ทำไมใช้ไม้ ไม่จัดการด้วยมือเอง!"
"เพราะหนาว"
"แล้วก็สกปรก"
"อีกอย่างกลัวเชือกกับดักพันมือ"