"ผมต้องตามพวกเขาเข้าป่าซักสักเที่ยว"
"ดูว่าปกติเขาวางกับดักยังไง เดินสำรวจเส้นยังไง จัดการสุนัขยังไง ถอนคนยังไง ลงบัญชียังไง"
"บนกระดาษเป็นเรื่องหนึ่ง ในป่าเป็นอีกเรื่องหนึ่ง"
คำพูดนี้ออกมา คนรอบข้างที่ยืนดูอยู่ก็พากันชะงัก
"ห๊า?!"
"ต้องตามเข้าป่าอีกเหรอ?!"
"เข้าไปจริง ๆ ด้วยเหรอ?!"
เลขาธิการซุนก็ขมวดคิ้ว:
"หัวหน้าหมิง ในป่านั่นไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ"
"ผมรู้"
"เพราะมันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ผมถึงต้องตามไป"
"ไม่งั้นผมจะเอาอะไรมาประเมิน?!"
"ดูแต่สมุดบัญชี ฟังแต่ที่พวกคุณบอก แล้วผมจะเขียนรายงานยังไง?!"
"เขียนว่า 'พวกเขาบอกว่าตัวเองมั่นคงดี' แล้วจบเหรอ?!"
เลขาธิการซุนถูกพูดจนอึ้ง อ้าปากจะเถียง สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้า
ก็จริง... หลักการมันก็เป็นแบบนั้นแหละ
อีกด้านหนึ่ง หลินเซิ่งลี่ตอบรับอย่างง่ายดาย:
"ได้"
"ถ้าคุณจะตาม ผมไม่ว่า"
"พรุ่งนี้เช้าเราจะเข้าป่า คุณตามมาก็ได้"
"แต่ผมขอพูดไว้ก่อน"
"คุณต้องฟังคำสั่ง"
"ถ้าเจอเรื่องจริง ๆ ผมให้คุณหมอบ คุณต้องหมอบ"
"ผมให้คุณถอน คุณต้องถอน"
"ถ้าคุณทำอะไรตามอำเภอใจในป่า พวกเราดูแลไม่ไหวแน่"
"ได้"
หัวหน้าหมิงพยักหน้า รับปากเร็วกว่าใคร
"ผมไม่ได้มาสร้างปัญหา"
"ผมมาดู"
"พรุ่งนี้พวกคุณทำยังไง ผมก็ตามอย่างนั้น"
"ไม่ต้องเตรียมตัวอะไรเป็นพิเศษ"
"ปกติเป็นยังไง ก็ทำอย่างนั้นแหละ"
"แบบนั้นดีที่สุด"
"โอเค"
สองคนพูดกันไม่กี่ประโยค กระชับและชัดเจน
แต่คนรอบข้างที่ฟังอยู่ กลับรู้สึกขนหัวลุกไปหมด
หัวหน้าหมิงจะตามเข้าป่าจริง ๆ เหรอ?!
นั่นมันในป่านะ!
ให้ตายเถอะ!
การประเมินครั้งนี้จริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ?!
แล้วพี่เซิ่งลี่ก็รับปากไวเกินไปแล้วมั้ง?!
"ดี"
"งั้นพรุ่งนี้เช้าผมมาตรงเวลา"
"ประมาณกี่โมง?"
"พอฟ้าสาง"
"กี่โมง?"
"ประมาณห้าโมงครึ่งถึงหกโมง"
"ได้ ผมมาถึงก่อนห้าโมง"
พูดจบ หัวหน้าหมิงก็มองหมูป่าตัวนั้นอีกครั้ง มองสุนัขสี่ตัว แล้วกวาดตามองกระต่ายกับไก่ป่าบนพื้น สุดท้ายก็หันไปบอกเลขาธิการซุน:
"จัดการตามขั้นตอนก่อน"
"ลงบัญชีให้ชัด"
"แบ่งเนื้อ แบ่งเครื่องใน โควตา คะแนนแรงงาน อย่าให้มั่ว"
"พรุ่งนี้ผมกลับจากป่าแล้วค่อยว่ากันเรื่องต่อไป"
"ได้"
"งั้นผมให้คนเริ่มจัดการก่อน"
"อื้ม"
ผู้คนก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
ชั่งน้ำหนักก็ชั่ง