"ซานใหญ่?!"
หยูชุ่นเป็นคนแรกที่ตอบโต้ อ้าปากจะถามว่าทำไมเรียกเขา
แต่ยังไม่ทันเสียงจะตก เจ้าชิ่งซานก็ตบต้นคอเขาไปทีหนึ่ง: "หุบปาก!"
"เขาชี้ใคร คนนั้นก็ไป"
"แกจะพูดแทรกอะไร!"
"โอ้..."
หยูชุ่นหดคอ รีบเงียบทันที
ซานใหญ่ยกมือชี้ตัวเอง ยังมึนงงอย่างเห็นได้ชัด: "ผมเหรอ?"
"ใช่"
หัวหน้าหมิงพยักหน้า: "แกมากับฉันหน่อย"
"พี่..."
ซานใหญ่มองไปที่หลินเซิ่งลี่โดยสัญชาตญาณ
"ไปเถอะ"
หลินเซิ่งลี่มองเขา น้ำเสียงมั่นคง: "เขาถามอะไร แกก็ตอบอย่างนั้น"
"รู้อะไรก็พูดอันนั้น ไม่รู้ก็อย่าเดาเอาเอง"
"อืม"
ซานใหญ่พยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วจึงก้าวตามไป
รองหัวหน้าหน่วยกัวมองพวกเขาทีหนึ่ง ไม่พูดอะไรมาก ถือสมุดเดินตามเข้าไป
ประตูปิดลง
ด้านนอกเงียบลงไปมากทันที
"นี่มันหมายความว่ายังไง!"
หยูชุ่นรีบลดเสียงลง แต่สายตายังคงมองไปที่ออฟฟิศตลอด "ทำไมเรียกซานใหญ่เข้าก่อนล่ะ!"
"เขาก็อยากดูคนที่ดูยากที่สุดก่อนน่ะสิ"
เจ้าชิ่งซานนั่งยองๆ อยู่ใต้กำแพง จุดบุหรี่ให้ตัวเอง สูบเข้าช้าๆ:
"แกน่ะปากโป้ง ถามอะไรก็ตอบหมด"
"พวกซานใหญ่น่ะสิ ถึงต้องดูให้ละเอียด"
"ฉันปากโป้งแล้วไง? ฉันปากโป้ง แต่ก็ไม่เคยทำให้งานพังสักครั้ง!"
"แกส่งเสียงอีกที วันนี้ไม่ต้องเข้าไปแล้วก็ได้ กลับบ้านเลย"
"...ฉันไม่พูดแล้ว"
อีกด้านหนึ่ง
ในออฟฟิศ
ซานใหญ่ยืนอยู่ข้างประตู มือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหน
พอเขาเข้ามา หัวหน้าหมิงก็ไม่รีบให้เขานั่ง
แค่ถอดหมวกวางบนโต๊ะ แล้วกวาดตามองเขาขึ้นลง
"ตื่นเต้น?"
"นิดหน่อย"
"ทำไมตื่นเต้น?"
"ผม...กลัวพูดผิด"
"กลัวพูดผิดอะไร!"
"กลัว...จะทำให้พี่เดือดร้อน"
หัวหน้าหมิงได้ยิน คิ้วขมวดเล็กน้อย
"นั่งสิ"
"โอ้"
ซานใหญ่รับคำ นั่งอย่างระมัดระวัง เอาสะโพกแตะเก้าอี้เพียงครึ่งเดียว เหมือนพร้อมจะเด้งตัวขึ้นได้ทุกเมื่อ
หัวหน้าหมิงเปิดสมุด ไม่อ้อมค้อม ถามตรงๆ: "ตอนแกเข้าป่าปกติ เดินหน้าเดินหลัง?"
"แล้วแต่สถานการณ์"
"แล้วแต่สถานการณ์อะไร!"
"ตอนอยู่กับพี่ บางทีผมเดินหน้า"
"ผมดมกลิ่น"
"บางทีผมเดินหลัง แบกของ"
"แล้วแต่เขาจะจัดการ"
"ดมกลิ่นอะไร?"
"ของป่า"
"กระต่ายป่า"
"แรคคูน"
"บางทีก็เป็นของใหญ่"
"แกดมได้ไกลแค่ไหน?"
ซานใหญ่คิด: "ผมบอกไม่แน่ใจ"
"ใกล้ๆ ก็สิบกว่าก้าว"
"ไกลๆ ก็หลายสิบก้าวก็มี"