“แม่! พ่อ! หนูมาแล้ว!!”
เสียงยังคงดังต่อเนื่อง
คนรอบข้างได้ยินดังนั้นก็รีบหลีกทางให้
หลินเซิ่งลี่เงยหน้ามอง มุมปากกระตุกทันที พี่ชายของซานใหญ่ โอกาสดีขนาดนี้! โผล่มาเวลานี้ มาหาเรื่องราวหรือไง?
ซานใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น ตัวสูง โครงใหญ่ ใบหน้าเรียวคมกราม ตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรง
แต่พี่ชายของเขากลับไม่เหมือนกันเลย
พุงยื่นออกมานิดหน่อย
หน้ากลม
คางมีเนื้อห้อยออกมาเล็กน้อย
เดินสองก้าวก็หอบ เหงื่อซึมที่หน้าผาก
ถ้าพูดว่าครอบครัวนี้ลำบากจริง ๆ...
ใครจะเชื่อ?!
“ฉันบอกแล้วไง”
“พูดทั้งวันว่าจะเลี้ยงลูก สุดท้ายเลี้ยงตัวเองก่อน”
“เฮ้ ฉันรู้อยู่แล้ว พอเขามา บ้านนี้ยิ่งวุ่นวาย”
ในฝูงชน เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นทันที
พี่ชายของซานใหญ่ได้ยินชัดเจน หน้าซีดเผือด ก้าวเข้ามาในบ้าน ก่อนอื่นจ้องคนดูเรื่องพวกนั้น แล้วค่อยหันมามองซานใหญ่
“ซานใหญ่”
“อืม”
“พ่อแม่เราก็เพื่อเธอนะ”
“ฉันรู้ว่าเธอหิว”
“รู้เหรอ?!”
ซานใหญ่เงยหน้า เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “ถ้างั้นที่ฉันเอาเนื้อกลับไป ทำไมเธอไม่ให้ฉันสักคำ?!”
“ฉัน...”
พี่ชายซานใหญ่สีหน้าแข็งทื่อ แล้วเหมือนจับได้ว่ามีข้ออ้าง ก็รีบพูดขึ้น:
“ก็หลานชายของเธอกำลังโตจะได้ไง?!”
“วันหน้าฉันแก่ เธอก็แก่ ก็ต้องพึ่งหลานชายเลี้ยงไม่ใช่เหรอ?!”
“...”
พี่ชายซานใหญ่พูดจบ ในบ้านเงียบไปครู่หนึ่ง
..........................................................
ในขณะเดียวกัน
ออฟฟิศฝ่ายสนับสนุนสำนักงานป่าไม้กู้เหอ
“อะไรนะ?!”
“อนุมัติแล้ว?!”
“ยังเบิกผ่านช่องทางผลิตอีก?!”
ชุยเซี่ยงตงสีหน้าแย่ลงเรื่อย ๆ
พอคนมารายงานออกไป เอกสารที่เพิ่งส่งมาเมื่อครู่ ถูกลากมาทันที
นิ้วจิ้มลงบนบรรทัดนั้นซ้ำ ๆ: “กระสุนปืนเบิกผ่านช่องทางผลิต ให้หน่วยรักษาความปลอดภัยจัดสรร...”
“ให้ตายเถอะ”
“ให้พวกเขาทำสำเร็จได้จริง ๆ”
เขานั่งพิงเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะหลายครั้ง
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สามครั้ง
เนื้อบนหน้าเห็นได้ชัดว่าเกร็งขึ้นเรื่อย ๆ
ชุยเซี่ยงตงรู้ดีกว่าคนอื่น เรื่องนี้ ยุ่งยากตรงที่มันไม่ใช่แค่ตำบลผานกู่แอบทำอะไรเองเงียบ ๆ
ตอนนี้มันมีเอกสารอนุมัติ
มีชื่อเสียง
มีช่องทางเบิกกระสุนของหน่วยรักษาความปลอดภัย
ด้านหลังยังมีรองผู้อำนวยการเฉินหนุนหลัง