จนกระทั่งพี่ชายของซานใหญ่พึมพำด่าไปเรื่อย ๆ อย่างยากลำบาก พาคนกลับไป ฝูงชนก็ค่อย ๆ สลายตัวไปทีละน้อย
ลานบ้านของหลินเซิ่งลี่เงียบสงบลงทันที
ซานใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น นานมากไม่ขยับ
แรงที่ฝืนไว้เมื่อครู่ เหมือนจะถูกปลดปล่อยออกมาหมดในพริบตา
เขามองไปทางประตูริมรั้ว ริมฝีปากขยับ แต่พูดอะไรไม่ออก
ทะเลาะกับพ่อแม่ถึงขั้นนี้ บ้านกลับไปไม่ได้แน่ เขารู้ดีกว่าใคร
แต่ถ้าไม่กลับ เขาที่แม้แต่ที่อยู่ที่แท้จริงยังไม่มี จะไปที่ไหนได้?
หลินเซิ่งลี่เหมือนจะคิดเรื่องนี้ได้ ไม่พูดมาก เดินไปหาเจ้าเต๋อเมา แล้วพูดเสียงเบา:
"พี่เต๋อเมา ข้างหลังจุดพักนักศึกษารับการปฏิวัติยังมีห้องเก็บของหรือหอพักว่าง ๆ อีกไหม?"
"ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ ขอแค่พอวางเตียงไม้ได้ก็พอ"
"ซานใหญ่ต้องมีที่ไปพัก"
ได้ยินคำพูดของหลินเซิ่งลี่ ซานใหญ่กับพวกเกือบจะพร้อมใจกันหันมามอง
"มี ข้างหลังยังมีห้องเล็ก ๆ อีกสองสามห้อง เดี๋ยวฉันให้คนจัดออกให้"
เจ้าเต๋อเมาไม่พูดพล่ามทำท่า พยักหน้าทันที: "เตียงอิฐมีอยู่แล้ว ฉันหาผ้าปูเก่า ๆ สองอันให้ใช้ไปก่อน"
หลังจากหลินเซิ่งลี่พยักหน้า เจ้าเต๋อเมาก็หันหลังไปจัดการทันที
ซานใหญ่ยังยืนอยู่ที่เดิม ก้มหน้า มือสองข้างกำเข้าหากัน เหมือนเด็กที่ทำผิด
"เอาล่ะ อย่าคิดมาก"
หลินเซิ่งลี่เดินเข้าไป ตบไหล่เขาเบา ๆ: "ทะเลาะกันก็ทะเลาะสิ ไม่เห็นจะเป็นไรเลย"
"ต่อไปก็อยู่ที่นี่ คอมมูนจัดที่ให้ อยู่อย่างเปิดเผย ไม่มีใครพูดอะไรได้"
ซานใหญ่เงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงเล็กน้อย ริมฝีปากขยับ นานมากถึงจะพูดออกมาได้: "พี่ ฉันทำเรื่องใหญ่ไปไหม?"
"ใหญ่ที่ไหน?"
หลินเซิ่งลี่มองเขา "เมื่อกี้เธอพูดคำไหนเท็จบ้าง?"
"คำไหนที่กล่าวหาพวกเขาไม่จริง?"
"อย่าโทษตัวเองไปหมดทุกเรื่อง"
"เธอไม่ติดหนี้พวกเขา ได้ยินไหม?"
"ใช่แล้ว"
น้ำเสียงเสิ่นมู่หัวอ่อนโยนนุ่มนวล: "ซานใหญ่ ต่อไปเรื่องกินอะไร ถ้าทำเองไม่ไหวก็มาที่นี่ อย่าอยู่คนเดียวเงียบ ๆ"
"ไม่มีพวกเขา เธอจะยิ่งอยู่ดีกว่าเดิม"
ซานใหญ่พยักหน้าอย่างหนักแน่น เหมือนมีอะไรติดอยู่ที่ลำคอ นานมากถึงจะพูดอ้อม ๆ ออกมา: "รู้แล้ว พี่สะใภ้"
เจ้าเต๋อเมาใช้เวลาไม่นาน วิ่งมาหาหลินเซิ่งลี่กับพวกแล้วพูด: "ห้องเล็กข้างหลัง ฉันให้คนจัดออกแล้ว"