“เลขาธิการซุน?!”
เสียงนี้ ฟังดูมีพลังเหลือเกิน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร
บนเตียงอิฐ หลินเซิ่งลี่ยังไม่ทันหายงัวเงีย ก็ลุกขึ้นนั่งแล้ว
เสิ่นมู่หัวที่อยู่ข้างๆ ก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา ลืมตาครึ่งหนึ่ง เสียงยังงัวเงียอยู่:
“เช้าขนาดนี้เลย...”
“ฉันไปดูให้”
หลินเซิ่งลี่พูดพลางสวมเสื้อแจ็คเก็ตบุนวม ในหัวยังคิด: ‘เจ้าตัวเล็กนี่มาถึงเช้าขนาดนี้ อีกอย่างคงไม่ใช่เงินแบ่งเนื้อเมื่อวานคำนวณออกมาแล้ว?! ยังไงก็ไม่น่ามาเตือนให้ฉันเข้าป่าแต่เช้าแน่ๆ!’
“เฮ้ย! ทำไมแกชักช้าอย่างนี้?!”
พอเปิดประตู เลขาธิการซุนก็แทบจะเบียดตัวเข้ามาแล้ว
หมวกบุนวมยังมีหิมะติดอยู่ ปลายจมูกแดงก่ำเพราะอากาศเย็น แต่ความตื่นเต้นบนใบหน้านั้นแทบจะเก็บไว้ไม่อยู่
“เป็นอะไร?!”
“ยังถามอีก?!”
“รีบตามฉันมาเร็ว!!”
“เงินคำนวณออกมาแล้ว?!”
“คำนวณอะไรกัน! เรื่องเงินๆ ทองๆ ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาสนใจ!”
“ข้างนอกรถจอดอยู่หน้าออฟฟิศแล้ว!!!”
“รถ?!”
“รถอะไร?!”
“รถจี๊ปของรองผู้อำนวยการเฉิน!!”
“...”
ครั้งนี้ หลินเซิ่งลี่รู้สึกตัวเต็มที่จริงๆ
“เขามาตั้งแต่เช้าแบบนี้ทำไม?!”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขารีบอะไร?!”
“แต่คนมาถึงแล้ว!”
“แล้วเขาก็ไม่ได้มาคนเดียว!”
“รองหัวหน้าหน่วยกัวก็มาด้วย!!”
“ยังไงก็ดูท่าทางแล้ว ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ!”
“เขาบอกให้ฉันรีบไปเรียกแก”
หลินเซิ่งลี่ขมวดคิ้วทันที: “เดี๋ยวก่อน”
“เดี๋ยวอะไรกัน!”
“ขอแค่กางเกงก่อน!”
“...งั้นรีบหน่อย!!!”
ไม่กี่นาทีต่อมา
หลายคนรีบเร่งเดินไปที่ออฟฟิศคอมมูน
ฟ้ายังเพิ่งเริ่มสาง แต่บนถนนก็มีคนแหงนหน้ามองกันมากมายแล้ว
รถจี๊ปจอดอยู่หน้าออฟฟิศ
บรรยากาศแบบนี้ สำหรับคนในคอมมูนแล้ว ไม่ถือว่าเล็กเลย
เพียงแต่ เมื่อผู้คนเห็นว่าบนเบาะหลังมีอะไรบางอย่างคลุมด้วยผ้าแดงอยู่ ทุกคนต่างก็รู้สึกคันยุบยิบใจอยากรู้
“นั่นอะไร?!”
“ใครจะไปรู้?”
“ไม่ใช่เกียรติบัตรอะไรแบบนั้นหรอกเหรอ?!”
“เกียรติบัตรต้องใช้ไม้แผ่นใหญ่ขนาดนั้นด้วยเหรอ?!”
หลินเซิ่งลี่กับพวกเพิ่งมาถึง ก็เห็นรองผู้อำนวยการเฉินกำลังสั่งการให้คนเอาป้ายไม้นั้น ไปแขวนไว้ที่กำแพงนอกออฟฟิศ
“สูงกว่านี้หน่อย!”
“เลื่อนไปทางซ้ายอีกนิด!”
“ตั้งสติ!”
“ใช่ เอาแบบนั้นแหละ!”