"รับทราบ"
ทหารอาสาหน้านั้นหน้าแดง ก้านคอหด แล้วรีบพยักหน้า
เมื่อทางด้านหน้าจัดการเรียบร้อย หลินเซิ่งลี่ก็หันไปมองทางด้านหลัง
ซานใหญ่กับเลขาธิการซุนเคลื่อนที่ไปถึงตำแหน่งแล้ว
ทั้งคู่ย่อตัวอยู่หลังพุ่มไม้เตี้ยในทิศใต้ลม กอดประทัดลูกใหญ่ไว้ในอก มือก็กำปืนแน่น
"อย่าเคลื่อนไหวกัน"
หลินเซิ่งลี่ยกมือขึ้น กลบเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบข้าง แล้วค่อย ๆ ใช้มือดึงพุ่มไม้ด้านหน้าออก
บนทางลาดหิมะ ความเคลื่อนไหวชัดเจนกว่าที่คิดไว้ตอนแรก
ที่ออกมาก่อนคือลูกหมูขนเหลืองสามตัว
ขนาดยังไม่ใหญ่นัก
จมูกคุ้ยเข้ากับหิมะ คุ้ยไปเรื่อย ๆ พร้อมกับรุกไปข้างหน้า
ถัดมาอีก มีแม่หมูแก่สองตัว
ท้องย้อยเล็กน้อย หลังหนา
ฝีเท้าไม่เร็วมากนัก แต่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง
ถัดไปอีก
หมูตัวผู้สี่ตัวเดินดันน้ำหนักไปข้างหน้า
"น่าจะออกมาหมดแล้ว!"
เจ้าชิ่งซานตะโกนเบา ๆ มาจากทางเป่ยโกว
ไม่ต้องให้เขาพูดอะไรเพิ่ม หลินเซิ่งลี่ก็มองเห็นชัดเจนอยู่แล้ว
พูดตามตรง กลุ่มนี้ ถล่มราบแน่นอน!
ภูมิประเทศรอบข้าง ถ้าหมูป่ากลุ่มนี้เจอกับพรานสองสามคนหรือสิบห้าคน หมูป่าจะบดขยี้ทุกอย่าง
พรานทั้งหลายจัดการไม่ได้เลย
เสียหายหนักเป็นเรื่องธรรมดา ตายคนก็เป็นเรื่องปกติ
แต่ปัญหาคือ หลินเซิ่งลี่เรียกคนมาเป็นกลุ่มใหญ่ ปิดเส้นทางทั้งหมดไว้หมดแล้ว!
แค่บุกแบบไม่นับต้นทุน หมูป่าพวกนี้ไม่มีทางรับมือไหว
และจำนวนเท่านี้ ก็ไม่เหมือนฝูงใหญ่ก่อนหน้านั้น ที่เดินเป็นระเบียบ กดดันเป็นชั้น ๆ
"ปล่อยให้เข้ามาใกล้กว่านี้"
"ให้ลูกหมูขนเหลืองด้านหน้าเดินมาอีกสิบก้าว"
"ใครห้ามยิงก่อน"
หลินเซิ่งลี่ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว
คำพูดจบลง ทหารอาสาหลายนายที่ตึงเครียดอยู่แล้วต่างหายใจช้าลง
ลำกล้องปืนนิ่งสนิท วางพาดอยู่บนขอบดินแข็ง ดวงตาจ้องเข้มไปข้างหน้า
หูของจุยเฟิงกระตุก ๆ ตัวหมาแทบจะเกร็งแข็งเป็นท่อนไม้
ท่าเสวี่ยเงียบสงบกว่ามาก
มันแนบข้างขาหลินเซิ่งลี่ ก้มหัวต่ำ หางไม่กระดิกแม้แต่นิด แค่จ้องการเคลื่อนไหวของฝูงหมู
ลูกหมูขนเหลืองเดินต่อไปเรื่อย ๆ
คุ้ยหิมะ
ขุดดิน
ท่าทางเป็นธรรมชาติ
ดูเหมือนปกติดี
แม่หมูแก่สองตัวด้านหลังก็ก้มหัวต่ำลงเล็กน้อย ดูเหมือนจะสรุปได้ว่าที่นี่ไม่มีภัยคุกคาม
"เตรียมตัว"