"ถ้ารู้ว่าจะได้ยินคำชมว่าวันนี้ฉันหล่อ ฉันคงยืนบนเวทีนานกว่านี้ ให้เธอได้มองให้เต็มที่"
หลินเซิ่งลี่ขยับเข้าไปใกล้ จนหน้าแทบจะชนกับเสิ่นมู่หัว แล้วจู่ๆ ก็พูดออกมา
"เก่งแต่เอาหน้าตัวเองไปติดทองนะ"
"ก็ต้องมีคนปูทางให้ก่อนสิ ฉันถึงได้ขึ้นได้"
พูดจบ เขายังจงใจก้มหน้ามองเธอ
เสิ่นมู่หัวโดนมองจนหน้าร้อน รีบกดมือลงบนผ้า ไม่รับคำ
ในห้องเงียบสงัด
มีแต่เสียงข้าวของที่ทั้งคู่กำลังเก็บ
สักพัก เสิ่นมู่หัวเก็บผ้าม้วนนั้นเรียบร้อย แล้วก้มลงลูบถุงฝ้าย นิ้วเรียบริมปากถุงอย่างเบามือ
"จริงๆ พอผ้าและฝ้ายมาถึง ฉันนึกถึงเธอเป็นคนแรกเลย อยากทำชุดใหม่ให้เธอ"
เสิ่นมู่หัวเงยหน้าขึ้น "เสื้อแจ็คเก็ตบุนวมตัวนั้นของเธอ ปะมากี่ครั้งแล้ว ฉันดูแล้วยังรู้สึกแย่เลย"
"ก็ยังใส่ได้นี่นา!"
"ใส่ได้ก็จริง"
เสิ่นมู่หัวยกถุงฝ้ายขึ้นเล็กน้อย ดันเข้าไป "แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว"
"มันต่างตรงไหน?"
"ตอนนี้เธอเป็นคนที่จะต้องขึ้นเวทีรับรางวัลแล้ว"
เสิ่นมู่หัวพูดพร้อมรอยยิ้มในตา "ต่อไปก็ต้องออกไปรายงานอีก จะให้ใส่เสื้อที่ปะแล้วปะอีกไปทุกทีก็น่าเกลียด"
"ไม่เป็นไรหรอก คนอื่นอาจจะชมด้วยซ้ำว่าฉันขยันประหยัด!" หลินเซิ่งลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ "แล้วเธอล่ะ ต้องทำชุดสวยๆ หลายๆ ชุดให้ฉันดูบ้างนะ"
"ได้สิ!"
เสิ่นมู่หัวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มบางๆ "ก็แค่เสียดาย"
"เสียดายอะไร?" หลินเซิ่งลี่งง
"ไม่มีจักรเย็บผ้าไง"
เสิ่นมู่หัวนั่งลงที่ขอบเตียงอิฐ มือยังวางบนถุงฝ้าย ถอนหายใจเบาๆ "ถ้ามีจักรเย็บผ้า สองสามวันนี้ฉันก็เย็บเสื้อแจ็คเก็ตกับกางเกงบุนวมให้เธอได้แล้ว"
"ถ้ามีแรงเหลือ ก็ทำปลอกแขน ที่พันขาให้เธอด้วย เวลาเข้าป่าจะได้สะดวก"
เสิ่นมู่หัวพูดพลางกวาดตามองไปรอบห้อง เหมือนจินตนาการว่าเครื่องจักรเครื่องนั้นตั้งอยู่ตรงนี้แล้วจะเป็นยังไง
"ทำให้หนาๆ นะ"
"เธอชอบวิ่งเข้าป่าตอนหน้าหนาว เดี๋ยวเข่าก็เย็น"
"ทำถุงมืออีกสองคู่ ไว้ใส่ everyday คู่หนึ่ง ไว้เข้าป่าอีกคู่"
"ดีที่สุด เราควรเก็บผ้าไว้บ้าง เอาไปรองในรังหมา"
"..."
เสิ่นมู่หัวพูดพร่ำไปเรื่อยๆ นิ้วตบถุงฝ้ายเบาๆ เหมือนเริ่มคิดวางแผนในใจแล้ว
"จักรเย็บผ้า..."