"หมายความว่าไง?!"
"อะไร...อะไรที่ไม่ใช่สามคน?!"
"เรา...เราแต่แรกเลย จริงๆ แล้วมีสี่คน..."
น้ำเสียงของปัญญาชนคนนั้นสั่นเทาจนสุดขีด: "มีอีกคนหนึ่ง"
ชั่วขณะที่เสียงนั้นแผ่วลง
หลินเซิ่งลี่รู้สึกได้แค่ว่าหัวของเขาเองปังขึ้นมาทันที
"พูดว่าอะไรนะ?!"
"อีกคน?!"
ปัญญาชนคนนั้นตกใจจนตัวสั่น รีบชี้ไปทางหลังพุ่มไม้เตี้ยๆ ที่ไม่ไกลออกไป
"เมื่อกี้...ตอนที่เราวิ่ง เขาสะดุดล้มไปหน่อย..."
"ต่อมาหมีไล่ตามมา พวกเรา...พวกเราก็ไม่รู้ว่าเขาสุดท้าย..."
"ให้ตายเถอะ!!!"
คราวนี้หลินเซิ่งลี่ทนไม่ไหวจริงๆ แล้ว หลุดคำหยาบออกมาตรงๆ: "พวกแกมันโง่หรือไง?!"
"ขึ้นมาสี่คน หายไปหนึ่งคน เพิ่งจะมาพูดตอนนี้อีกเหรอ?!"
เสียงตะโกนของเขาทำเอาปัญญาชนพวกนั้นถึงกับสะดุ้งกันยกใหญ่
"พี่จ้าว!"
"อยู่!"
"แกไปกับฉัน!"
"ได้!"
"หยูชุ่น แกอยู่เฝ้าตรงนี้"
"เข้าใจ!"
หลินเซิ่งลี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย พาเจ้าชิ่งซานและซานใหญ่ วิ่งพุ่งไปตามทิศทางที่ปัญญาชนคนนั้นชี้
ท่าเสวี่ยและจุยเฟิงเกือบจะตามไปในเวลาเดียวกัน
ผ่านพุ่มไม้ที่หมีดำชนจนพังยับเยินไปช่วงนั้น
วิ่งไปได้ไม่ไกล
หลินเซิ่งลี่ก็เห็น
ข้างต้นเบิร์ชขาวต้นหนึ่ง
คนคนหนึ่ง เอนกายล้มลงไปในหิมะ
ครึ่งหน้าฝังอยู่ในหิมะ
หิมะเบื้องล่าง กลายเป็นสีแดงไปหมด
เป็นหย่อมใหญ่ๆ
รอบข้างแดงไปหมด
ฝีเท้าของหลินเซิ่งลี่หยุดชะงักกะทันหัน หัวใจจมดิ่งลงทันที
"ให้ตายเถอะ..."
เจ้าชิ่งซานก็หยุดเช่นกัน แช่งออกมาเบาๆ
"พี่..."
ซานใหญ่ยืนอยู่ข้างหลัง สีหน้าแย่มาก
อันที่จริง หลินเซิ่งลี่และเจ้าชิ่งซาน สองคนนี้ รู้ผลลัพธ์แล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น หลินเซิ่งลี่ก็ยังรีบเดินเข้าไป หมอบลง ยื่นมือออกไป เริ่มจากคลำที่คอก่อน
เย็นเฉียบ
แล้วค่อยตรวจลมหายใจ
ไม่มี
ที่หน้าอก
ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวขึ้นลง
"..."
มือของหลินเซิ่งลี่ค้างอยู่กลางอากาศ ผ่านไปหลายวินาที กว่าจะค่อยๆ หดกลับมา
"ตายแล้ว?"
เสียงของเจ้าชิ่งซานต่ำมาก
"ตายสนิทแล้ว"
"..."
อากาศเงียบสงัดจนน่ากลัวในทันที
"พี่"
ซานใหญ่อ้าปากจะพูด สุดท้ายก็เอ่ยออกมาว่า: "แล้ว...จะแบกกลับไปไหม?!"
"แบก"
หลินเซิ่งลี่สูดหายใจลึกๆ แล้วลุกขึ้นยืน "คนตายแล้ว ศพก็ต้องเอาติดกลับไปอยู่ดี"