สีหน้าของชายทั้งสามคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ราวกับว่ามีสิ่งน่ากลัวอะไรบางอย่างกำลังไล่ตามพวกเขาอยู่ข้างหลัง!
“บ้าเอ๊ย?!”
“นั่นมันจางหยวน อู๋เหวินเทาไม่ใช่เหรอ?!”
“ไม่ใช่สิ พวกเขาไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง?!”
“ไม่บอกว่าไม่มาหรอกเหรอ?!”
“ให้ตายสิ พวกเขาแอบขึ้นเขามาเองงั้นเหรอ?!”
ฝูงชนแตกตื่นกันทันที
เพราะคนที่วิ่งออกมาไม่ใช่ใครอื่น พวกเขาคือปัญญาชนกลุ่มเดียวกับที่เมื่อคืนนั่งคุยกันในโรงอาหารว่าจะแอบขึ้นเขาไปดักกระต่ายล่าไก่ป่าหน้าตาเฉย!
แต่ละคนวิ่งหน้าซีดเผือด
คนหนึ่งหมวกไหม้หลุดลอยปลิว ใบหน้าเต็มไปด้วยหิมะ
อีกคนยิ่งกว่าหนัก วิ่งเสียรองเท้าหลุดไปข้างหนึ่ง ต้องวิ่งด้วยเท้าข้างหนึ่งที่ใส่รองเท้าบุนวม อีกข้างใส่ถุงเท้าขาด ๆ กระโดดโลดเต้นไปข้างหน้า
เหมือนเห็นพวกเขากลุ่มนี้ คนหนึ่งในนั้นเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง เสียงแหบแห้งปนสะอื้นไห้ดังลอดออกมาจากลำคอ:
“วิ่ง!!!”
“เร็ว ๆ เข้า—!!!”
“หมี!!!”
“มีหมีดำ!!!\”
วินาทีที่ประโยคนั้นดังออกมา สมองของทุกคนรอบข้างก็อื้อไปหมด
หมีดำเนี่ยนะ?!
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
พุ่มไม้เตี้ย ๆ ตรงนั้น ก็สั่นไหวอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที
ซ่า ๆ—!!!
หิมะหนา ๆ จำนวนมาก ถูกสะเทือนจนร่วงหล่นลงมาจากยอดไม้
เงาดำมหึมาที่ไหนสักแห่ง ทะลักออกมาจากกลางป่าด้วยเสียงดังสนั่น
เป็นหมี!
หมีดำจริง ๆ ด้วย!
เจ้าบ้านี่ไม่รู้ว่าถูกอะไรทำให้ตกใจจนออกมา ขนดำทั้งตัว บ่าหลังสูงใหญ่ หัวโตจนน่ากลัว วินาทีที่พุ่งออกมา ปากก็คำรามออกมาด้วยเสียงที่ก้องกังวานจนแทบจะทำให้หูหนวก!
“คำราม—!!!”
จู่ ๆ เจอคนมากมายขนาดนี้ เจ้าหมีดำเหมือนโดนกระตุ้น ส่งเสียงคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เหมือนแม้แต่ลมหิมะรอบข้าง ก็ถูกเสียงนี้ทำให้ปลิวว่อนไปหมด
“แม่เจ้า—!!!”
“หมีจริง ๆ ด้วย!!!”
“หนีเร็ว!!!”
เหล่าปัญญาชนหน้าซีดกันหมด
คนที่เพิ่งจะล้อมกันดูไก่ป่าอยู่เมื่อครู่ เกือบจะหมุนตัววิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ
แต่พวกเขาเพิ่งขยับ เสียงคำรามของหลินเซิ่งลี่ก็ดังขึ้นมาทันที:
“ไอ้พวกเวร อย่าวิ่งกันให้วุ่นวาย!!!”
“ไม่อยากตาย ก็ทำตัวเรียบร้อย ๆ ไว้!”
“หมีมันวิ่งเร็วกว่าพวกแกอีก!”
เสียงของหลินเซิ่งลี่ประโยคนี้ เกือบจะดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงคำรามของหมีดำเลยทีเดียว