ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวฝ่าความยากลำบากมานับไม่ถ้วน ในที่สุดก็มาถึงหน้าโรงแรมที่จองไว้ล่วงหน้า
พนักงานต้อนรับเป็นเด็กสาวหน้าตาสะสวย เวลายิ้มจะมีลักยิ้มบนแก้ม
ดูหวานน่ารัก ให้ความรู้สึกเป็นกันเอง อ่อนโยน และเข้าถึงง่าย แต่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวรู้ดีว่าเธอคุยด้วยยากแค่ไหน
พนักงานต้อนรับยิ้มละมุนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ทว่าคำพูดกลับเย็นชา ไม่เปิดช่องให้ต่อรองแม้แต่น้อย
“ขออภัยด้วยนะคะคุณผู้หญิง หากไม่มีบัตรประชาชนจะเช็กอินไม่ได้นะคะ”
สีหน้าของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวหม่นลง ก่อนจะพยายามอธิบายอีกครั้ง
“บัตรประชาชนฉันหายจริง ๆ ค่ะ เพิ่งลงจากรถไฟก็โดนขโมยไปพร้อมกับโทรศัพท์ ฉันมีบันทึกแจ้งความนะคะ บอกเบอร์โทรศัพท์กับเลขบัตรประชาชนให้พวกคุณตรวจสอบได้ค่ะ”
“ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณผู้หญิง ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”
พนักงานต้อนรับยังคงยิ้มอ่อนโยน ลักยิ้มเล็ก ๆ ดูหวานหยดย้อย
“ใช้หนังสือเดินทางได้ไหมคะ ฉันมีพาสปอร์ตอยู่กับตัวค่ะ!”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเริ่มค้นหาสมุดเล่มเล็กในกระเป๋าใบจิ๋ว พอหาเจอและกำลังจะหยิบออกมา ก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนจากตรงหน้า
พนักงานต้อนรับกล่าวว่า “ไม่ได้ค่ะคุณผู้หญิง หากไม่มีบัตรประชาชนจะเช็กอินไม่ได้นะคะ”
แววตาของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวหม่นแสงลงทันที เธอปิดกระเป๋าแล้วก้มหน้าหงอย ก่อนเงยขึ้นมองพนักงานต้อนรับที่ยังคงยิ้มเหมือนเดิม
สายตาของเธอเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ที่สว่างอยู่ในมืออีกฝ่าย แววตาของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็พลันเปล่งประกายขึ้นมา