ที่พักหนึ่งคืนแห่งความสุข สมชื่อจริง ๆ เพราะไม่ต้องใช้บัตรประชาชนก็เข้าพักได้อย่างง่ายดาย
พนักงานหนุ่มหน้าเคาน์เตอร์ได้ยินอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวบอกว่าลืมพกบัตรประชาชนมา ก็เพียงแปลกใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ไม่นานก็จัดการเช็กอินให้เธอเรียบร้อย
“ขึ้นไปชั้นสองแล้วเลี้ยวขวา ห้องที่สองนะครับ เพิ่งทำความสะอาดเมื่อเช้านี้ สะอาดมาก”
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ยื่นคีย์การ์ดให้เธอ บนการ์ดมีสติกเกอร์แปะตัวเลขสามหลักไว้ เป็นหมายเลขห้องของเธอ: 201
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวกล่าวขอบคุณ ก่อนถือคีย์การ์ดขึ้นไปชั้นบน บริเวณบันไดเป็นไฟเซนเซอร์เสียง คงมีใครเพิ่งเดินผ่านไปก่อนหน้านี้ ไฟจึงยังสว่างอยู่
ใครจะรู้ว่าเธอเดินขึ้นบันไดไปได้ครึ่งทาง ไฟก็พลันดับลงกะทันหัน รอบด้านตกอยู่ในความมืดมิด
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวใจสะดุ้ง รีบกระทืบพื้นแรง ๆ หลายครั้ง กระทืบจนถึงครั้งที่สาม ไฟถึงสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง
เธอไม่กล้ารอช้า รีบวิ่งเหยาะ ๆ ขึ้นไปถึงชั้นสอง แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องของตัวเอง
พอออกจากบันได ประตูห้องแรกทางขวาก็อยู่ใกล้หัวมุมทางเดินมาก วิ่งไปได้แค่สามสี่ก้าวก็เห็นประตูห้องที่สองแล้ว
ประตูทั้งสองบานเป็นสีไม้แดงเข้ม ดูเหมือนจะใช้งานมาหลายปี
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวใช้คีย์การ์ดเปิดประตูแล้วรีบเข้าไปข้างใน เสียบคีย์การ์ดลงไป ไฟในห้องก็สว่างขึ้น
แสงหลากสีส่องประกายระยิบระยับ งดงามเจิดจ้าไปทั่วห้อง
หา...?
เธอยืนงงอยู่หน้าประตูเป็นนานกว่าจะล็อกประตูแล้วเดินเข้าไป จากนั้นก็ยืนง่วนอยู่กับสวิตช์ไฟพักใหญ่ กว่าจะปิดไฟบรรยากาศหลากสีเหนือศีรษะ แล้วเปลี่ยนเป็นไฟสีขาวธรรมดา