ชีวิตบนวอลล์สตรีตยุ่งมาก ยุ่งจนอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวแทบไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่านเลย
เธอซื้อเพนต์เฮาส์ชั้นสูงห้องหนึ่ง หน้าต่างสูงจรดพื้นในห้องนั่งเล่นและห้องนอนกว้างใหญ่มาก ทิวทัศน์ก็ดี ปกติเธอมักนั่งทำงานอยู่ตรงนั้น ยามว่างก็เงยหน้ามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกล
จวงเฉียวยังคงติดต่อกับเธอเป็นครั้งคราว
เธอเปิดสวนสัตว์แห่งหนึ่งในประเทศ สวัสดิภาพสัตว์ภายในสวนดีมาก ทั้งยังดูแลทำความสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย ช่วงนี้สวนสัตว์ของเธอโด่งดังขึ้นมาเล็กน้อยในประเทศ ทำเอาเธอตื่นเต้นดีใจอย่างมาก
ตอนนี้หน้าโมเมนต์ของเธอเต็มไปด้วยโพสต์ประชาสัมพันธ์และข่าวเปิดให้บริการของสวนสัตว์
เธอบอกว่าทำบัตรสมาชิกวีวีวีไอพีแบบเข้าชมฟรีตลอดชีพให้อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวใบหนึ่ง ถามว่าเมื่อไรเธอจะกลับประเทศ จะให้เกียรติมาเยี่ยมชมสักหน่อยไหม
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวปฏิเสธอย่างสุภาพทุกครั้ง
ทั้งคู่เป็นเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ไม่ได้สนิทสนมถึงขั้นพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง แต่ก็นับว่าเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทกัน
เรื่องของลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยไม่ได้ทำให้เกิดกำแพงกั้นระหว่างทั้งคู่ขึ้นอีกชั้น
ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยทำอะไรหุนหันพลันแล่นเกินไป เรื่องที่เธอทำถูกอวี้จิ้งชิงส่งไปให้ตระกูลจวง จวงเฉียวอ่านแล้วเงียบไปนาน สุดท้ายลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยก็ลาออกจากโรงเรียน แต่ก็ไม่ได้ถูกส่งไปต่างประเทศแล้วปล่อยปละละเลยจริง ๆ
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใส่ใจเรื่องราวหลังจากนั้น ส่วนจวงเฉียวก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเธอ
วันเวลาไหลผ่านปลายนิ้วไปอย่างเงียบงัน จู่ ๆ วันหนึ่งอวี้จิ้งชิงก็ส่งข้อความมาถามว่าในเขตแมนฮัตตันมีร้านอาหารจีนร้านไหนอร่อยบ้าง