“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
ข้อนิ้วเคาะลงบนบานประตูเบา ๆ จงใจเคาะอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวจะทำให้คนในห้องตกใจ
ถึงอย่างนั้น หัวใจของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังเต้นกระตุกขึ้นมา
เธอไม่เปิดประตู และไม่ส่งเสียงใด ๆ ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจเบา ๆ ของคนด้านนอก
“ที่นี่อีกไม่นานก็จะวุ่นวายแล้ว เดี๋ยวตำรวจก็มา เจ้าแน่ใจหรือว่าจะอยู่ในห้องนี้ต่อไป ไม่ยอมออกมา?”
เสียงลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ห้องพักในโรงแรมเล็ก ๆ แห่งนี้กันเสียงได้แทบไม่มีประโยชน์ เสียงของเมิ่งฉวินดังผ่านบานประตูมาอย่างชัดเจน ราวกับอยู่ห่างเพียงเอื้อมมือ
“เลือกที่พักตั้งมากมาย สุดท้ายดันเลือกที่นี่”
เขาพึมพำอย่างจนใจอยู่หน้าประตู เปลือกตาหลุบต่ำ ปิดบังแววตาเอาไว้
ประตูโรงแรมเล็ก ๆ แคบมาก ยิ่งอยู่ตรงหน้าร่างสูงใหญ่กำยำของเขา ก็ยิ่งดูเล็กเกินไปอย่างเห็นได้ชัด
บานประตูบาง ๆ แค่นี้ เขาชกทีเดียวก็พังแล้ว
ด้านในไม่มีความเคลื่อนไหว แต่เมิ่งฉวินรู้ว่าคนคนนั้นอยู่ในห้อง ห่างจากเขาไปเพียงไม่กี่ก้าว
ไม่รู้ว่าถูกอะไรเข้าสิง พอรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ เขาก็รีบร้อนเดินทางมาหาแทบไม่หยุดพัก ราวกับถูกคนวางยาให้เสียสติ
แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่น้ำเสียงของเมิ่งฉวินยังคงราบเรียบจนจับอารมณ์ไม่ได้ เขาพูดว่า
“ไม่ไปหรือ? งั้นข้าไปล่ะ”
เขายืนอยู่หน้าประตูอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงไม่แสดงอารมณ์ ดูคล้ายเริ่มหมดความอดทนกับการรอแล้ว
แน่นอนว่า หากไม่นับขาทั้งสองข้างที่เหมือนหยั่งรากอยู่กับพื้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ท่าทางของเขาก็คงน่าเชื่อถือกว่านี้