โรงแรมแห่งนี้มีพื้นที่ไม่กว้างนัก บันไดทางออกฉุกเฉินมีเพียงทางเดียว
ปลายทางเดินเป็นห้องน้ำสาธารณะกับอ่างล้างหน้า ส่วนห้องซักรีดอยู่ชั้นหนึ่ง
หากอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวต้องการลงไปข้างล่าง ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องผ่านห้องเก็บของข้างปากบันได พนักงานหน้าผากทองที่แผนกต้อนรับอยู่ในนั้น นางไม่อยากเจอเขา
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวจึงเดินเข้ามาจากทางเข้า แล้วหยิบกระเป๋าใบเล็กของตัวเองขึ้นมาสะพายไหล่
สายตาของเมิ่งฉวินเคลื่อนไปตามทุกการกระทำของนาง อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวยืนอยู่ข้างโต๊ะกลมตัวเล็ก มองสบตาเมิ่งฉวินจากที่สูงกว่า
นางลดเสียงลง “พนักงานคนนั้นอยู่ในห้องข้าง ๆ นั่น เรารอให้เขาไปก่อนแล้วค่อยไปกันดีไหม?”
สีหน้าของนางจริงจังและระแวดระวังเช่นนี้ เมิ่งฉวินจะปฏิเสธได้อย่างไร
เขาขานรับ “อืม” ก่อนจะรู้สึกว่าคำตอบนั้นขอไปทีเกินไป จึงพูดว่า “ได้ ไม่มีปัญหา”
เมื่อครู่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ในห้องตามลำพัง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้นางยืนอยู่ตรงหน้าเขา ทั้งสองอยู่ในห้องเดียวกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็ปกป้องนางได้
ต่อให้ข้างนอกเกิดความวุ่นวาย เขาก็ไม่ต้องหวาดหวั่นอีกแล้ว
ดังนั้นตอนนี้เมิ่งฉวินจึงไม่รีบร้อนเลย
หลังจากพูดคุยกันสั้น ๆ ทั้งสองก็ไม่มีเรื่องอะไรจะพูดต่อ ภายในห้องจึงเงียบงัน
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวยืนนิ่งแข็งอยู่ข้างโต๊ะ ข้างตัวนางมีโซฟาตัวเล็ก อีกด้านยังมีลูกบอลโยคะสีแดงวางอยู่
แต่หลังจากได้ยินเสียงจากห้องข้าง ๆ เมื่อครู่ นางก็รู้สึกขัดใจ ยิ่งไม่อยากนั่งลงไปใหญ่