วันที่เก็บลูกจิ้งจอกมาได้ ทั้งสองกินข้าวกันง่าย ๆ ที่ห้าง แล้วก็ดูหนังเรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้าฉายด้วยกันอีกเรื่อง
ดูไปดูมา อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็หาวติด ๆ กัน สุดท้ายต้องออกจากโรงกลางคัน
ตอนกลับไป ลูกจิ้งจอกน้อยออกจากห้องผ่าตัดแล้ว หมอแนะนำให้พักสังเกตอาการที่โรงพยาบาลก่อน รอฉีดวัคซีนและถ่ายพยาธิเสร็จค่อยรับกลับ ทั้งสองจึงกลับไปมือเปล่าอีกครั้ง
ระหว่างทางกลับ อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวตื่นเต้นมาก
เมิ่งฉวินขับรถพลางถามอย่างขบขันว่า “ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวขานรับ “อืม”
บางทีบรรยากาศในรถอาจดีเกินไป เธอใช้นิ้วเล่นสายห้อยบนเคสโทรศัพท์ที่เพิ่งซื้อมา ความคิดล่องลอยไปไกล จนพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งที่ลืมไปนานแล้ว
“ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยเก็บลูกหมามาตัวหนึ่งเหมือนกัน ตอนนั้นฝนก็ตก มันไม่รู้ว่าวิ่งมาจากไหน มาซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ใต้ตึกเรียน ฉันแอบพามันกลับบ้าน ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ จากพ่อ สุดท้ายวันหนึ่งก็หาไม่เจออีกเลย…”
เมิ่งฉวินเหลือบมองเธอผ่านกระจกมองหลังที่ห้อยอยู่ด้านหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวพูดถึงเรื่องที่บ้าน
เขาชะลอความเร็วรถ ไตร่ตรองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนถามตามคำพูดของเธอว่า “แล้วเธอไม่ได้ทะเลาะกับพ่อครั้งใหญ่เหรอ”
ซ่อนอยู่ในห้องนอนของตัวเองแท้ ๆ แต่กลับหาไม่เจออีก นอกจากผู้ใหญ่ที่รู้อยู่แล้วจะเอามันทิ้ง เขาก็นึกไม่ออกว่าจะมีสาเหตุอะไรอีก